14-10-10

Week van de onderzoeken

Deze week was het dus de week van de onderzoeken.

Maandag waren we tegen de middag in Antwerpen waar Wouter een hapke in de cafetaria kon eten en genieten van zijn bresseliennetaartje terwijl ik toekeek want ik moest nuchter zijn voor mijn PET-scan met radioactieve suiker. Om half één stond ik op de planning maar er was een probleem met de eerste lading radioactieve stuff zodat er nieuwe moest toekomen. Hierdoor was er dus een beetje vertraging. Rond 12h50 werd mijn naam toch afgeroepen en werd ik naar een apart lokaaltje gebracht: infuus gestoken en een tijdje later zeiden ze: nu de radioactiviteit en dan mag je zeker het eerste kwartier niet lezen en best stilliggen. Op hetzelfde moment geven ze u ook een plasmiddel om zo uiteindelijk alle producten via de urine te verwijderen. Na een klein halfuurke kon ik mij absoluut niet meer houden en liep (lees: wandelde) ik naar het toilet. Nog geen kwartier later van t'zelfde. Na ongeveer een uur aan de infuus gelegen te hebben, kwamen ze me halen voor de scan. De scan zelf duurt dan slechts ca. 12 minuten. Eerst wordt je volledig gescand (de tafel waarop je ligt beweegt vlug heen en terug door de scanner). En vervolgens wordt je om de 1,5 minuten een stukje dieper in de scanner geschoven (automatisch natuurlijk ;p).

Het was ongeveer 14h15' toen ze hun fiat geven: ik had stilgelegen en de scan was gelukt :)) (ja, ja, ik kan stilliggen ongelooflijk hé). Daarna was het onmiddelijk twee verdiepingen hoger voor de CT-scan van buik en longen. Ik was daar rond 14h25' en mocht nagenoeg onmiddellijk binnen. Ik had nog net 1/4de van een eierkoek in mijnen mond gestoken toen ze me kwamen halen: ik had vooraf gevraagd of ik mocht eten want ik kreeg toch al serieuze honger. Maar de mevrouw die me kwam halen, bekeek me vies en zei dat het toch niet goed was dat ik gegeten had want dat het niet ideaal was voor CT scan van buik. Enfin, daarna werd ik bij een andere verpleger gedropt die dit relativeerde als zijnde: zolang ge geen 7 gangenmenu ophebt.... Daarna terug een infuus in mijn aders (nu in de pols) met contrastkleurstof en de verpleger gaf informatie over de eventuele bijwerkingen nl. gloeien, slechte smaak in de mond en het gevoel te plassen. Hij vertelde dat de meesten wel het gloeien hebben maar dat er ook waren die niets voelden. Tijdens de scan zelf moest je  nu en dan diep inademenen en adem inhouden. En plots hoorde ik dan klik en direct erna gloeide ik, had een slechte smaak en deed ik het in mijn broek (het gevoel want was niet zo). Maar na een paar minuten volledig over. In totaal ben ik zo'n 15' binnen geweest.

Op dinsdag moest ik naar pre-operatief onderzoek: ik diende een vragenlijst in te vullen (allergieën, voorgaande operaties, medicatie, ...enz.) en dan kwam ook nog de anesthesist erbij, die wat meer uitleg gaf over de verdoving en het verloop van de dag bij een opname. Eerlijk gezegd: om hiervoor van en naar Antwerpen te rijden, dat vind ik toch wat erover. Maar soit, het hield ons wel wat bezig... ;) Het voornaamste dat ze verteld had was dat ze geen middel ging gebruiken om misselijkheid tegen te gaan, om zo eigenlijk te kunnen zien of ik tegen de verdoving kon of niet.

Donderdag: de dag van de biopsie onder volledige narcose. Brr brr stress had ik er wel wat voor. Tegen 8h moesten we er zijn, dus vertrokken we om 6h zodat we zeker op tijd zouden zijn want we hadden niet echt een idee van de files. Het verkeer was druk, maar we konden doorrijden en waren er al tegen 7h (jaja, ik weiger om te laat te komen ;p). Nog even op het gemak in de inkom gewacht: Wouter een potje koffie (vanuit de automaat). Nog geen vijf minuten later zag ik een bekende wandelen en hij zwaaide even naar mij. Jawel, het was Prof Somville, die bij mij de biopsie zou nemen. Ik had hem enkel vorige week donderdag gezien: toen was hij in chirurgische groene kledij en nu was hij in gewone tenue: dat was toch even goe kijken wie dat het was hoor. Soit, het stelde me wel al op het gemak dat hij er al was. Rond 7h30 was ik ingeschreven in de dagkliniek: ik lag op een kamer voor vier. Ik stond gepland als vierde en de prof begon te opereren om 8h werd mij verteld. Dus ik had wel even tijd. Toch werd ik rond 9u al afgehaald: ik hoorde dat ze de planning wat veranderd hadden en dat ik zo vroeger op de planning kwam. Niet erg, zo was ik er ook rapper van af. De infuus voor de verdoving was nog even spannend: een stagiair mocht blijkbaar een poging ondernemen maar hij doorprikte mijn ader. De toezichter bevestigde wel dat ik goeie aders had maar....  zo kwam de infuus op de bovenkant van mijn hand. De rest verliep vlot en bij het wakkerkomen rolden de tranen over mijn wangen. Ook bij een vorige operatie had ik dit. Ik kreeg een pijnstiller en werd naar mijn kamer gevoerd waar Wouter blij was mij terug te zien (en vice versa ook). Ik verwachte misselijkheid maar die kwam niet: in tegenstelling: ik had reuzehonger en kreeg slechts 3 witte sneedjes brood (veels veels te weinig). Gelukkig had Wouter voor een extra koekske gezorgd (Balisto paars mmmmmm). Ik voelde me goed en wilde naar huis maar ik moest nog wachten op een brief voor de huisarts. Ook ontving ik een datum van afspraak met Prof Somville: woensdag 20 oktober om 11h15' zal ik het weten: dan zullen alle resulaten van de onderzoeken gekend en samengelegd zijn.

Toen ik thuiskwam, kwam ook net de huisdokter (Dr. Debo) op bezoek: ik gaf hem de brief en zei er onmiddellijk ook bij dat ik niet wil weten wat erin staat of wat het resulaat van de scans is, omdat ik liever alles in één keer wil weten nl. op woensdag 20 oktober. Dit om te vermijden dat ik nu al terug zit te piekeren tot woensdag en dan liever direct weet wat en hoe aan te pakken.

Voila, dat was zo wat de samenvatting. Volgende update volgt vermoedelijk op 20 oktober.

 

20:02 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

En nu maar hopen op relatief goed nieuws Sandra. We denken aan je en duimen voor een goed verloop !

Gepost door: Chris | 14-10-10

De testen zitten erop, het zal goed zijn als precies weet waar je staat, hopelijk valt het allemaal goed mee en kan je dit snel achter je laten, ik duim alvast!

Gepost door: Wendy | 14-10-10

Probeer een weekje alvast zoveel mogelijk te genieten. Ik kan mij voorstellen dat het niet makkelijk is, maar zitten piekeren wat het verdict zou kunnen zijn heeft ook geen zin, zoals je zelf zei.

Postief denken omzetten in positieve energie

Gepost door: geert ryckaert | 14-10-10

We duimen voor je ,het beste!

Gepost door: Luc | 14-10-10

Ik blijf meeduimen! De moed erin houden hoor ...maar te lezen aan je verslag lukt dit vooralsnog aardig.

Gepost door: Bert | 14-10-10

We duimen mee!

Gepost door: Dirkjogt | 14-10-10

We blijven er in geloven, dromen en duimen

Gepost door: cremke | 14-10-10

zo de onderzoeken zijn voorbij, nu is het afwachten en hopen op een goede afloop. hier sta er alvast een dikke kaars te branden en duimen alvast. Je weet het als er iets is of wil eens je zinnen verzetten, je weet mij nummer.

Gepost door: anja | 15-10-10

Wij hopen met jullie mee voor een goeie uitslag.

Gepost door: Herman | 15-10-10

Hey Sannie, ik heb pas deze morgen vernomen wat er scheelt. Ik werd er effe serieus stil van. Ik weet dat je een vechtertje ben ik wens je dan ook veel succes. Ik duim met je mee. Hou de moe er in.

Gepost door: wesley (de wes) | 17-10-10

Sandra, wat lees ik hier allemaal !! Pfff, even schrikken hoor. Gelukkig blijf je positief bij dit alles en dit is altijd een goed signaal. Ik wens je veel sterke en hoop je vlug weer te zien. Kunnen we weer wat babbelen zoals tijdens de 15 km voor Paraguay ! Vele groetjes vanwege Wim ( de olifant ) Maureen, Kim & Ninke

Gepost door: Wim | 18-10-10

Hey Sandra,

ik blijf het mee op de voet volgen en vooral blijf voor je duimen!!

Veel moed toegewenst!

groetjes,

Michaël

Gepost door: Michaël | 18-10-10

Wow! Efkes verschoten. Ik zal je een tijdje niet moeten hazen op de marathon. Gelukkig is er duidelijkheid, hopelijk is dit allemaal snel voorbij. When the going get's tough, the tough get going.

Gepost door: Fré | 19-10-10

Hey Sandra,

Toen ik deze middag van pa vernam wat er aan de hand was, was het toch eens ferm slikken. Maar jij bent een taaie hé, hoe de moed erin. Wij duimen hoor!
Aaike en co

Gepost door: Aaike | 20-10-10

De commentaren zijn gesloten.