18-12-10

Roetsjbaan...

Vandaag zaterdag een korte blik op de voorbije week: kort samengevat: roetsjbaan van emoties....

Ik hoor jullie al denken: maar allez alles gaat toch goe?....Tuurlijk, ik mag niet klagen en ik mag al zeker niet emotioneel reageren dat recht heb ik echt niet, neen neen (dit was dus een cynische zin...).

Maandag chemodag ben ik goed doorkomen.

Dindsdag: de cortisone begon zijn werk te doen: wat feller en vooral de emoties beginnen dan op te spelen. En niet alleen de emoties: er komen duizend gedachten door je hoofd die je niet kunt stilleggen en als er dan één blijft hangen: dan is voor 'de klote': niet slapen, piekeren, .... en een gedachtengang die niet meer te stoppen valt. Echt, een aanrader :p (ook een cynische opmerking). Daarbij komt nog dat ik sedert zondag last kreeg van een ontsteking aan een moedervlek op mijn bil: dit heb ik twee jaar terug ook al eens gehad: de dermatoloog zei toen dat dit absoluut nooit kwaadaardig ging worden, maar dat het verwijderen van zo'n moedervlek niet aangeraden is, aangezien dit soms diepe wortels heeft. Sedert dinsdag ook wat last van branderig gevoel na het plassen, waar ik tot op heden last van heb (of is dit nu weer teveel informatie?).

Woensdag: s'morgens voelde ik de huilbui opkomen, na wederom geen oog dichtgedaan te hebben  en de enorme ontgoocheling in een persoon was voor mij de druppel van de 'storm'bui. Dit beterde nadat een aandachtige, gevoelige vriendin me opbelde en ik mijn hart eens kon luchten. Want och ja, ik kom al maanden niet buiten en de laatste weken laat ik ook geen bezoek meer toe (omwille van smetvrees) en zou het kunnen dat dit ook op een mens weegt? Zo steeds tussen vier muren en enkel eens in de 'virtuele wereld' je verstrooiing vinden.... En niets meer kunnen doen omdat je instabiele ruggewervels hebt: en het minste je doed je nadien terug pijn voelt....(maar ik mag niet klagen, neen, neen... ;)).  In de namiddag kreeg ik dan ook nog telefoon van Prof. Dewilde van het UZ Gent (nadat ik mijn endocrinoloog Dr T'joen van UZ gent opbelde ivm annulatie van mijn afspraak in februari: jaarlijkse controle van mijn schildklier nadat er in 2005 de helft uitgehaald werd omwille van bloedcsyten, te snelle werking en duwend op mijn luchtpijp; ik had hem verteld welke 'banale' ziekte ik nu heb en dat ik eigenlijk in juli, augustus en begin september daarvoor in Gent was geweest waar de diagnose was: niet volgroeid schouderdak, waar ik moest mee leren leven; ik vroeg hem om Prof. Dewilde op de hoogte te brengen om zo in de toekomst eventueel rekening te houden met andere mogelijke diagnoses, zelf kon ik het niet opbrengen om rechtstreeks Prof. Dewilde te telefoneren). Soit, Prof. Dewilde excuseerde zich enkele keren en dat hij het nu ook zag; hoe zeldzaam mijn geval is en dat hij dit niet gauw zou vergeten en dat het enige wat hij kon doen was zich excuseren en hoopte dat ik het apprecieerde. Tuurlijk apprecieer ik zoiets en heb hem ook gezegd dat ik gewoonweg wilde dat eventuele toekomstige patiënten er baat bij hebben, want voor mij hielp dit nu niet meer... Moet het gezegd dat beide telefoontjes: bleittelefoontjes waren?? Soit, tegen de avond heb ik me dan wat herpakt: na deugdoende 'skype'telefoontjes (met o.a. live kookdemonstratie ;p).

Donderdag: opgestaan met een zeer warm gevoel: koorts gemeten: 37,2°C... een kleine beetje paniek en gebeld naar UZ Antwerpen naar de vervangdokter (mijn dokter is deze week in verlof) en die zei: in de gaten houden: vanaf 38°C onmiddellijk naar ziekenhuis en als langere periode lichte koorts toch op controle komen. In principe heb ik op maandag controle. De ganse dag bleef de koorts nagenoeg gelijk 37 à 37,2°C. Maar had het gewoon ongelooflijk warm, de muts heb ik voor het eerst een uur afgedaan: zo kon de warmte wat weg hé ;). Donderdag voelde ik me psychisch wel iets beter (alhoewel nog een klein beetje naweeën).

Vrijdag: opgstaan en geen koorts meer: 36,8°C en de ganse dag is dit rond deze temperatuur geweest. Wel nog een klein ongemak erbij: niet alleen meer na het plassen wat ongemak (branderig gevoel), nu ook na de ontlasting (bloed), maar dat zal nu ook wel weer teveel informartie zijn... ;). Kwestie, dat zijn de zorgen die ik me maak en waar ik maandag hopelijk een gerustelling zal over krijgen. Voor de rest voel ik me prima, eigenlijk ganse week geen andere fysieke ongemakken gehad. Vrijdag was ik mentaal een stuk beter: terug van harte eens kunnen lachen...

Zaterdag: deze morgen: 36,5°C en eerste dag zonder cortisone (joehoe). Enkel nog de bovengenoemde ongemakken na het toiletbezoek, anders heb ik geen last. Ook de ontstekende moedervlek lijkt onder controle (is iets verbeterd).

En hoe moet het nu verder: maandag dus bloedcontrole en afspraak bij mijn dokter. Ik ben toch benieuwd wat de bloedresulaten zullen tonen en vooral wat ze over de ongemakken en moedervlek zal zeggen. Op naar maandag dus! en hopelijk geruststellend nieuws.

08:26 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Hopelijk staken de chat-sessie's deze week ook een hart onder je riem. Vandaag maak ik terug soep dus al je wil chatten....
Het beste voor maandag é zodat je de week erop een volgende chemo kan krijgen, kop op meiske :-)

Gepost door: Spencerwoman | 18-12-10

Ondanks de fysieke ongemakken en de bijwerkingen van de cortisone, blijf je je er toch moedig doorheen slagen. Het is maar normaal dat het je af en toe te veel wordt hé (ik heb dat al van mindere dingen hoor ;-)), het is gewoon menselijk. En klaag dus maar steen en been als je er af en toe eens doorzit, en laat die traantjes volop vloeien (dat gebeurt bij de sterkste mensen, bij iedereen), da's veel beter en gezonder dan al je emoties op te kroppen.
En we duimen volop mee voor goeie resultaten volgende week!!

Gepost door: Ruthje | 18-12-10

Ik word hier stil van ! Heb nog veel onbeantwoorde vragen . Vragen waar ik over twijfel of ik het antwoord wel wil weten . Ik probeer bewust zo weinig mogeljk op het internet te zoeken ! Alleen jou blog wil ik lezen !
Ik hoop dat ik mij net als jij even sterk kan houden . Toch ga ik je 1 vraagje stellen . Die smet vrees , heb je dat gekregen tijdens je chemo of laat ons zeggen , tijdens je behandelingen tegen de kanker ? Of had jij dit al veel langer en is dit nu gewoon nog erger geworden ?

Gepost door: coach mario | 18-12-10

Hahaha, ik zie het nu pas "een hart onder je riem"... dat is een beetje omgekeerd zeker (riem onde je hart) ;-)

Gepost door: Spencerwoman | 18-12-10

Je bent een ongelofelijke sterke madam, het is zeker geen schande om je ne keer te laten gaan, als je terug beter en sterker bent moeten we zeker eens afspreken, wil jou heel graag eens in het echt zien. Ik zal direct nog ne keer langs de kapellekes gaan lopen zi, je weet nooit dat het toch helpt hé. Heel veel succes maandag!

Gepost door: Wendy | 18-12-10

veel geluk voor maandag en probeer aan de goede dingen te denken, die helpen je zeker vooruit.

Gepost door: Luc | 18-12-10

Amaai, jij van alle mensen moet je zeker niet schamen om eens een mindere
week te hebben!!! Je bent ongelooflijk moedig en optimistisch en dat zal je zeker
helpen om je ziekte te overwinnen!! Heel veel succes maandag en ik duim mee!!
Groetjes,
Nancy

Gepost door: nancy | 19-12-10

Nee, dat is geen klagen, en nee, dat is niet teveel informatie. Degene die het niet wil lezen hoeft alleen met zijn cursor op het kruisje rechtsbovenaan te drukken. Op jouw blog schrijf jij toch wat jij wilt, zekers?

Nogal normaal dat je af en toe eens een huilbui hebt. Wie zou dat niet hebben gegeven de omstandigheden? Laat je maar eens goed gaan, dan ben je het kwijt. Je kan je energie beter is leuke dingen steken dan in het tegenhouden van een huilbui. Bovendien mag je niet onderschatten wat de invloed van de cortisone is.

Je doet dat goed, meid!

Gepost door: Sandy | 20-12-10

Dag schat,wij sturen je nog eens "GOOD VIBRATIONS",hou de moed erin meid. En laat die mindere dagen maar in contrast staan met de betere,is geen schaamte voor nodig!
HART ONDER DE RIEM!!!

Koen en Jean Pierre

Gepost door: Koen & JP | 21-12-10

De commentaren zijn gesloten.