09-02-11

Aferese

Maandag 07/07/2011 was de dag van de aferese gepland: de stamcellen zouden uit mijn bloed gecentrifugeerd worden. Om 8 uur moest ik zeker in UZ Antwerpen zijn omdat ze voorafgaand de aferese mijn bloed dienden te controleren of er ten eerste voldoende stamcellen aanwezig waren (minimum vereist aantal om te kunnen beginnen aan de aferese is 2O miljoen stamcellen in het bloed) en ten tweedes: voldoende bloedplaatjes en  stolling is. Ik was als eerste binnen op de dienst en werd dus ook als eerste afgeroepen voor de bloedafname ter controle. Ik vernam dat mijn dokter in de voormiddag niet aanwezig was (ze had symposium in Berlijn) maar werd in de namiddag wel ze wel op de dienst verwacht. Daarna was het zeker 1,5 uur wachten vooraleer de resultaten van de genoemde testen (aantal stamcellen, stolling, bloedplaatjes) gekend waren. Dus besloten we (Wouter, chauffeur van dienst + opvang van stresskonijn ;p en mezelfve het stresskonijn dus ;)) een toerke te wandelen. De GPS namen we mee zodat we zeker niet zouden verdwalen en zo wandelden we 4 km aan 5,7 km/uur. Om 9u30 zaten we alweer in de wachtzaal in spanning te wachten. Rond 10 uur werd ik door de vervangdokter geroepen: ik had 109 miljoen rondzwevende stamcellen in het bloed, 71000 witte bloedcellen en stolling was ok. Ik zat dus ruim boven de minimum vereiste (20 miljoen). Het was nog even wachten op het resultaat van de bloedplaatjes. Intussen werd mijn keel geïnspecteerd: niets te zien maar vast eten was maandag nog steeds moeilijk. De resultaten van mijn beenmergpunctie waren gekend: goed nieuws: er waren geen lymfocyten meer gezien, enkel een zeer actief beenmerg ;). Zo het beenmerg, zo de mens? ;p. De resultaten van de NMR van de rug waren nog niet geprotocoleerd maar normaal in de namiddag zou dit wel gekend zijn. Ze zei terloops ook dat mijn opname voorzien was op 14/02/2011. Dan kreeg ik even een paniekerig gevoel: neen, neen zei ik: het is voorzien 21/02/2011, want 14/02/2011... help .... dat is zo niet gezegd en ik moet nog zoveel doen en regelen. Gezien de aferese (aftappen stamcellen) wel enkele uren duurt, zou ik mijn dokter in de loop van de dag nog wel zien en zo de correcte opname datume en de resulaten van de NMR kennen.

Van zodra het resultaat van de bloedplaatjes gekend was en ok bevonden, mocht ik naar de dienst die de aferese deed. Opnieuw wat wachten en toen kwam de verpleegster mij halen. Ah, ik zie in het dossier dat het perifeer (via de aders in de arm) zal gebeuren. Ik knikte maar zei erbij: bij de controle van de aders werd gezegd dat het nipt zou zijn... Goed, ze ging proberen. Ze duwde de naalds in de elleboogplooi en ze schudde nu en dan eens haar hoofd. Intussen had ik pijn, telkens ze zocht naar een ader en niet vond... Ze haalde hem eruit en zei: ik ga de dokter verwittigen om een lieskather te steken. Maar als een lieskatheder gestoken wordt, en één dag aftappen is niet genoeg, dan moet je hier wel overnachten. Bij de meeste mensen wordt een lieskatheder gestoken en in vele gevallen is 2 dagen aftappen nodig. Soit, ok, dan is dat maar zo, dacht ik. Maar het gedacht dat ik moest overnachten en dat ik eventueel al vanaf maandag in lange ziekenhuisopname ging, deed me geen deugd: de courage zonk in mijn voeten. Toen kwam de verpleegster terug met een andere verpleegster die nog op het BTC (Bloedtransfusiecentrum) gewerkt had en die wou ook even proberen in mijn arm te prikken, met een metalen naald deze keer. Ook zij probeerde enkele keren en echt plezant kan je dat toch niet noemen. Ze schudde haar hoofd: de ader versprong telkenmale en ze kreeg de naald er niet in: een taaie ader ... zo de ader, zo de mens? ;). Iets later zag ik dan de dokter: assisent van de dokter om de lieskatheder te steken. Ze oogde nogal jong zodat ik wat angstig vroeg: voor u is dit waarschijnlijk routine. Jaja, zeker, niet dat ik het dagelijks doe, maar nagenoeg dagelijks. Ik was even gerustgesteld. Ik werd eerst verdoofd in de liesstreek en dan zou ik een prik voelen. De prik die voelde ik, maar ik bleef prikken voelen. Ik zag ook de dokter even haar hoofd schudden: ik zit niet in de ader. Even de echo erbijhalen en dan zag ze dat er net naast zat, dus opnieuw een prik. Ik kreeg zowaar een pijnscheut waardoor ze besliste om wat bij te verdoven. Daarna voelde ik toch al veel minder. En het was gelukt, een hardnekkige ader zei ze... zo de ader, zo de mens? ;). Soit, daarna nog 2 draaitjes en de katheder zat op zijn plaats. Rond 12 uur begonnen ze dan met de afarese. Deze is vlot verlopen. Er werd ook nog vlug een warme maaltijd voorzien: deze was niet besteld maar ze hadden nog een vegetarische schotel op overschot. Ok zie ik, waarop de verpleegster: niet dat het lekker eten is, het is nu eenmaal ziekenhuiseten. Ik vond het meevallen: een vegetarische burger met puree en boontjes. En het 'doorslikken' ging redelijk goed. Rond 14u45 was het afgelopen en werd ik naar den 'D2' met de rolstoel gebracht.

Den 'D2' wordt binnenkort mijnen 'nieuwe thuis' voor minimum een maand. Dus heb ik al eens goed rondgekeken. Ook mijn dokter was reeds aanwezig en op mijn kamer wachtte ik op de telresulaten. Ik heb 4 miljoen stamcellen nodig en ze telden wat er afgetapt was: of dit er voldoende was of niet. Indien niet dan moest ik nachtje blijven en 's anderdaags verder aftappen. Het tellen zou wel 1,5 uur duren. Mijn dokter kwam intussen met nieuws: de NMR van rug was gekend: ik had twee delicate plaatsen: C7 (onderste nekwervel, ter hoogte van schouderplaten) en D10 (onderrug). Ter hoogte van de C7 zit ik met een discushernia (tussenwervelschijfhernia) die duwt op een zenuw en vandaar dus de tintelingen in mijn hand. Deze hernia heeft niets te maken met de kanker in mijn lichaam. Toeval dus dat dit zich nu ook de laatste maanden manifesteert. Als ik genezen ben, kan hier wel iets aan gedaan worden (infusies met cortisone, kiné en rugversterkende oefeningen en indien dit niet helpt: operatie). De andere wervels: ook diegene die zwaar aangetast is: wervel D10 blijkt stabiel te zijn. Op de NMR zijn ze wel nog het tumorweefsel, ze zien ook dat het niet meer actief is maar dat de wervel zelf nog errond sterk is, dus op zich goed nieuws. De hernia die ligt nu nog wat op mijn maag maar voor hetzelfde geld was het een 'lymfoon' die de wervel of discus had doen barsten, dat was dan volgens mij al veel erger geweest.... Dus we blijven positief denken. Op heden nergens meer lymfocyten ('lelijke' beesten) meer te zien. Ook zei ze dat de opname zeker op 21/02/2011 zou starten want moesten ze dit nu de 14/02/2011 al doen dan zou de chemo veel te reactief werken aangezien mijn witte bloedcellen hoog staan (71000) en het de bedoeling is om mij tot op 0 te brengen. Dus is het beter om mij eerst wat om mijn positieven te laten komen. Ook kreeg ik te horen dat ik voldoende stamcellen afgeleverd had (9 miljoen), dus dubbel zoveel als dat ik nodig had. De lieskatheder mocht er dus uit en daarna mocht ik naar huis gaan. De verpleegster haalde de katheder eruit en duwde hard op de ader. Daarna een drukcompres en nog een uurtje blijven om zeker te zijn vooraleer je naar huis mag, zei ze. Je kan eerst nog eten hier. Ze brachten mij de broodmaaltijd: het is er eentje die feitelijk bedoeld was voor een hartpatiënt wisten ze me te vertellen, vandaar de kruidenkaas... De link begrijp ik niet echt, maar soit, het was dus goed voor mijn hart ;). Op het einde van mijn maaltijd waarbij het doorslikken steeds moeilijker werd, bleef er iets haperen en kreeg ik dus onverwachts een hoestbui en .... ik voelde onmiddellijk warmte ter hoogte van de lies. De ader was weer open: ik duwde er wel onmiddellijk op terwijl Wouter de verpleegster haalde. Ze keek: ja, dan gaan we daar nog eens goed opduwen met een nieuw drukcompres erop en je zal terug een uurke moeten wachten. Uiteindelijk kreeg ik dan om 19u de goedkeuring om te vertrekken: joehoe!!

Voila, dit is het voorlopig.

Volgende week maandag 14/02/2011 wel nog een bloedcontrole om te zien of de witte bloedcellen terug een normale waarde hebben en dan op naar 21/02/2011. Ik doe nu al een oproep om mij vanaf 21/02/2011 te mailen, bellen, sms'sen... ik zal laptop en gsm bij me hebben. Je moet me niet gerust laten ;p... ik kan wel niet garanderen dat ik direct zal antwoorden...

Volgende week zal ik nog wel een update schrijven,

Toedeloe,

Sandra

13:21 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

so far so good, behalve uw eigenwijze aders is 't allemaal cf plan aan 't lopen he ! Kom nu maar eerst op uw positieven (jaja ook uw cellen moeten leren rusten ;-) . Tot (virtueel gesproken dan) later he !

Gepost door: veerle | 09-02-11

We zullen je stalken, pas vanaf 21/02 zeker :)

Gepost door: Wendy | 09-02-11

Ik treed Wendy bij: je gaat nog spijt krijgen van die laatste zinnen in je blogje :-)

Gepost door: Sandy | 09-02-11

oké, 'k smeer mijn pollekes alvast in om je vanaf de 21e te stalken!

Gepost door: Ruthje | 09-02-11

hey, blijkbaar goed afgezien in het ziekenhuis, maar weet dat het voor uw eigen goed is.
nog veel regel-genot, binnen 2 weken hoor je me nog wel.

Gepost door: patje | 09-02-11

veel succes verder ! Ik zal ook tot stalken overgaan !!

Gepost door: coach mario | 09-02-11

Je zal veel mailtjes krijgen, vrees ik ! En dan de politie op de grootste stalker sturen zeker !

Gepost door: Wim | 10-02-11

Nu vlug nog die 10d genieten voor zover het kan en dan een maandje er keihard tegen aan hè. We duimen

Gepost door: cremke | 11-02-11

De commentaren zijn gesloten.