22-02-11

Opname: dag 1

Maandag 21/02/2010 was dus dag 1 van mijn opname in het ziekenhuis (voor BEAM-chemo 6 dagen en aansluitend stamceltransplantantie).

Ik had de nacht ervoor redelijk goed kunnen slapen en kwam kalm (maar heel tijdig ;)) in het ziekenhuis toe. Tegen 8 uur was ik al op den D2 die de komende maand mijnen 'thuis' zal worden. Ik werd gedropt in een tweepersoonskamer en ik begon al wat schrik te krijgen: mijn smetvrees begon al op te komen en zeker toen ze zeiden dat er nog iemand bij mij kon liggen tot in de namiddag. Er was op heden geen eenpersoonskamer vrij maar zodra er één vrij is, dan is die voor jou zei de verpleegster. Maar dat was de druppel die de emmer deed overlopen: wanneer ging er één vrijzijn en wie gaat er bij miij liggen: verkoudheid? enz. Dus tegen een andere verpleegster zei ik dan ook dat ik naar huis zou gaan tot er een eenspersoonskamer vrij was. Ja, ik heb een scène gemaakt ;). Kwestie dat ze al direct weten, welk vlees ze in de kuip hebben hé. Eerlijk, direct en rechtuit mijn gedacht zeggen. Ik vertelde ook van mijn moeder van 20 jaar terug en ze hadden wel begrip hoor. Mijnen dokter kwam dan rond 9u30- 10 uur om mij op mijn gemak te stellen: dat ze hier in het ziekenhuis zeker geen onnodige risico's zullen nemen, dat iedereen hier wel professioneel is en dat het enkel voor vandaag was dat er iemand bij mij ligt. Normaal verwachtte ze dat er deze namiddag een éénpersoonskamer ging vrijkomen zodat ik eventueel 's avonds of anders de dag erna kon verhuizen. Maar sowieso kreeg ik geen roommate meer na dag 1. Ik was al wat op mijn gemak en toen kwam mijn 'roommate' opdagen. Een ferme arabisch vrouw met haar zoon, die tegen elkaar arabisch spreken, maar wel wat nederlands konden. Ook zag ik dat de zoon een leerboek nederlands bij zich had. Deze dame was niet verkouden, noch de zoon, dus dat stelde mij ietwat gerust. Alleen enerveerde ik me er aan dat ik niet alleen lag: de vrouw sliep ook zo nu en dan (slapen met snurken erbij). Enfin ik maakte me nerveus (ik weet het: ik nerveus ? ;)).

Rond 14 u werd ik dan gehaald voor het plaatsen van mijn onderhuidse katheter (onder het sleutelbeen); dat zouden ze doen in de wachtruimte van het operatiekwartier. Toen ik daar toekwam gingen ze net beginnen met iemand anders: er was wel een gordijn en een kast om de plaats wat af te scheiden van de rest van de wachtruimte maar ik kon toch door een spleetje meegluren. Man, man, man, dat was niet goed voor mijn tikker. Soit, bij die vrouw verliep het vlot en dus was het algauw mijn toer: een hele vriendelijke verpleegster stelde me op mijn gemak, de dokter zelf was volgens mij minstens 2 meter (en zag er stevig uit ;)). Hij zei alles wel wat hij ging doen: maar ik wilde niet teveel details, alleen het hoogst noodzakelijk. Het ging redelijk vlot: hij zat direct in de goede ader: nog even de kathteter erinduwen en dan voelde ik wel dat die man serieus wat kracht had: ik dacht ik leterlijk geplet was... maar ik plooi  nu ook zo  makkelijk niet hé ;). Al bij al vlot verlopen en mijn 'bleitzakdoek' dat ik meehad, niet nodig gehad.  En dan terug naar de kamer zo rond 15u15: ik hoopte dat mijn roommate al terug weg ging zijn, maar ze bleef nog tot ca. 17u. In het begin had ik wel wat last van de katheter wanneer de verdoving uitgewerkt was. Maar ook dat viel mee. So far, so good ;).

Rond 18 u kwamen ze mijn katheter aansluiten aan het basisinfuus dat dag en nacht aangesloten is. Een lange draad hebben ze wel voorzien zodat ik niet telkens gans die staander (waar alle baxters aangehangen worden) moet verrollen. Ik dacht onmiddellijk aan de sketch van enkele jaren terug op de tv: den draad... Awel, ik heb nu ook altijd nen draad achter mij... ;). Intussen kreeg ik pillen en andere medicatie. Rond 19 uur kreeg ik dan mijn eerste chemo: één uur zou dat duren. Tegen 20 u kreeg ik barstende hoofdpijn, erge keelpijn en tandpijn/tandvlees in alle tanden. Ik kreeg een pijnstiller en de hoofdpijn verdween, ik kreeg een pilletje voor de keel en ook dat werd heel wat minder. De tandpijn bleef aanhouden. Rond 22 u wou ik gaan slapen maar de tandpijn belette me dit zodat ik rond 22u15' toch gebeld heb voor nen pijnstiller. Helaas bracht deze geen soelaas, niets van beterschap na een uur. Zodat ik rond 23u15' terug vroeg of er nog iets kon gegeven worden. Intussen kwam ik bijna zot van de pijn. Iets later kwam ze terug, na overleg met de dokter mocht ze me cortisone geven. Maar dat zou dan wel betekenen dat ik niet zal kunnen slapen maar je zal wel geen pijn meer hebben. Liever geen pijn zei ik. En inderdaad veel heb ik niet geslapen maar wel gerust: vanaf 00u30 minderde de tandpijn. Vele keren wakker geworden (niet echt geslapen) en om 6 uur kwamen ze om bloed, daarna heb ik toch geslapen tot 8u40'. Ik verschoot ervan dat het al zo laat was. 

Deze morgen voelde ik me goed: nergens pijn en heb ik reeds 15' op de hometrainer gefietst en dat was goed voor ca. 5 km. 

En o ja: wat ik op dag 1 als warme maaltijd gekregen heb? Awel: Groentensoep, waterzooi met kipfilet en als dessert vanillepudding met een koekske. 

Voila, morgen relaas van dag 2,

toe de loe

 

sandra

13:14 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

eerste dag/hindernis is al achter de rug se. Hou je verder kloek he!!

Gepost door: chris | 22-02-11

horde 1 is genomen, op naar de volgende! Gelukkig was die roommate er maar voor eventjes, 'k zou ook horendol worden peis ik. Hopelijk vanaf nu een parcours zonder hobbels hé, 'k duim voor je!!

Gepost door: Ruthje | 22-02-11

Hey Sandra,
hou je vechtlust, we duimen,

Evelyne, Anton en Margot

Gepost door: evelyne cloet | 22-02-11

Het beste en best dat de pijn weg was, en fietsen zal je ook goed doen ik heb trouwens juist dezelfde thuis staan.

Gepost door: Luc | 22-02-11

Uwe naam zal daar rap gemaakt zijn, niet ivm die zogenaamde scène maar omdat ze naar jou zullen verwijzen als "de sportvrouw"! :-)

Gepost door: Sandy | 22-02-11

De commentaren zijn gesloten.