07-03-11

Dag 6 - Dag 7

Dag 6: zondag 6 maart werd nog een spannende dag. Na de hometrainsessie (waar ik zwaar afgezien heb: 15' en slechts 5,65 km) was ik nog wat aan het nablazen toen ik al een beetje een kouwelijk gevoel kreeg. Na me verfrist te hebben en mijn payama aangetrokken te hebben, was ik klaar voor een avondje tv (uiteraard afgestemd op één) de Kazakkendraaiers en De Ronde. Toen dacht ik, ik zal mijn temperatuur eens nemen: 37,5°C dat is nog geen paniek maar dat is toch al een verhoging, vooral de laatste dagen was ik niet meer boven de 37°C geraakt. Maar goed een goed kwartier later kwam de verpleegster en ik moest terug mijn temperatuur meten (zei al dat ik daarstraks 37,5°C had). En ja toen was het 37,7°C en dat nadert toch de 38°C. Er zal iets broeien zei ze... en ik moest bellen als hij de 38°C aangaf ...ah neen hé dacht ik, de ganse avond met de poepers gezeten.... om het half uur mijn temperatuur gemeten maar ongelooflijk hij zakte en na De Ronde had ik 37,2°C dus ik kon ietwat met een gerust hart slapen. Om kwart voor twaalf terug wakker: 37°C en om 4u 36,8°C en deze morgen (maandag 7 maart) bij het ontwaken 36,5 °C. Joehoe dus.

 

Dag 7: maandag 7 maart heb ik flink ontbeten. En ook al wat gezeverd met de verplegers van de dienst die mij zogezegd niet verstaan (de 'g' en 'h' enz.) ....enfin. Het feit dat ik nog kan lachen, betekent dat ik me redelijk goed voel. 

 

Nu is er nog een anekdote dat ik wou vertellen: ik heb mijn gsm mee naar hier, dit is mijn werkgsm aangezien ik geen privé-gsm heb. Al mijn vrienden, kennissen, collega's, dokteren,.... etc staan daarin opgeslagen (de niet-collega's met een 8 ervoor zodanig dat de facturatie naar mij gebeurt). Zo weet ik dus als er iemand belt of het iemand is die ik ken of niet. Ken ik het nummer niet, dan is het dus meestal een werkgerelateerde telefoon. Zo ook de vorige weken kreeg ik 3X een telefoon voor het werk. Mijn duim kon ook op de rode knop (afwijzen) duwen maar mijnen duim is een koppige duim en gaat steevast voor de groene knop (accepteren). De telefoons beantwoordde ik of stuurde ze door naar de dienst en pas na het gesprek zei ik dat ik in het ziekenhuis lag (voor stamceltransplantatie), dit deels om te voorkomen dat ze in de nabije toekomst nog eens zouden bellen. Aan de andere kant deed het me wel deugd om toch terug eens een werktelefoon te kunnen beantwoorden: ik voelde me zowaar weer wat nuttig. 

Man man man, wat zal ik blij zijn als ik terug kan werken.....

 

Toe de loe,

Sandra

09:54 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Toe de loe! Doe da nog goe!

Gepost door: Fré | 07-03-11

Denk dat ik in uw situatie ook naar het werk zou verlangen zoals nooit te voren. Wat niet wil zeggen dat we niet graag gaan werken (alhoewel :-)

Gepost door: cremke | 07-03-11

jah ge kunt het ook nie laten te werken é ... rust maar veel, zodat we u gauw terug bij ons hebben !
groetjes
hans en heidi
x

Gepost door: Hans Detavernier | 07-03-11

De commentaren zijn gesloten.