04-04-11

Tussentijdse update

Hoe gaat het nu met me? In principe mag ik niet klagen: op woensdag 23/03/2011 trok ik mijn wandelschoenen aan en wandelde 2 X 1 km (de koers passeerde hier op 1 km van ons deur) en vanaf dan heb ik de kilometers opgedreven en nu wandel ik reeds gemakkelijk 10 km (aan gemiddeld tempo van 6,3 km/u). Ook het fietsen met een stadsfiets (rechte rug want 'hernia' laat geen sportievere fiets toe) hernam ik, tot ik vorige week woensdag 30/03/2011 de ganse nacht keelpijn had en niet geslapen had. Woensdag 30/03/2011 en donderdag 31/03/2011 werden zeteldagen. Sedertdien fiets ik niet meer, maar probeer ik wel dagelijks mijn toerke te wandelen. De vroegere blessure aan de achillispees is ook terug voelbaar, ook tijdens het wandelen. Ook sedert woensdag 30/03/2011 terug pijn aan rechterschouder bij bepaalde bewegingen. Dit alles zorgt voor het mindere gevoel, zelf een 'dipgevoel', vandaar mijn 'in principe mag ik niet klagen', ik mag niet klagen want ik kan wandelen, ik kan fietsen,...enz. Fysiek voel ik me redelijk goed, alleen ben ik gauw moe na een inspanning, alhoewel dit de laatste week ook veel verbeterd is. Uiterlijk merk ik de laatste dagen dat de wenkbrauwen en wimpers toch wel fel uitgedund zijn... 't Ambetante daarvan is dat wimpers meestal in je oog belanden en dat piekt. Maar goed: dat is maar tijdelijk en is bijlange niet mijn grootste zorg... 

De voorbijgaande 6 maanden zijn voorbijgevlogen: tweewekelijkse chemo en nadien testen en groeifactoren voor de stamcellen met uiteindelijk de stamceltransplantatie en ... als onverwacht toetje: appendicitis. Dit alles zorgde dat ik telkens van de éne behandeling naar de andere behandeling uitkeek en aftelde. En nu dat dit wegvalt, is het precies of ik val in het 'zwarte gat'. Wat nu? Enkel nog controles, recupureren en immuniteit opbouwen ... en hopen dat het 'beest' niet terugkeert. De laatste dagen heb ik het daar echt wel moeilijk mee: het wegvallen van het 'concrete=de behandeling'. Maar goed: ook hier zal ik wel een manier vinden om ermee te leren leven. Eén iets is duidelijk: ik zal nooit meer dezelfde zijn... 

De voorbijgaande weekends ben ik op zaterdag naar loopwedstrijden gaan kijken: de jogging van de Brigandsloop d.d. 26/03/2011 in Ingelmunster (waarbij ik tegen de prestatieloop al terug thuis was wegens te moe en dan maar de rest van de namiddag in de zetel doorbracht en indommelde maar op tijd wakker werd om Cancellara de E3 prijs van Harelbeke te zien winnen). En eergisteren, 02/04/2011 in Oostrozebeke de Ginsteloop waarbij ik echt genoot om nog eens onder de mensen te komen. 

Wat zijn de vooruitzichten? Binnen een weekje is de PET-scan gepland samen met de (maandelijkse) botversterker. Dinsdag 12/04 mag ik bellen voor de uitslag van de pet-scan, wat toch een spannend moment zal zijn. Ik mag er niet aan denken dat ze zouden zeggen dat ze terug activiteit zien... Soit, ik ga me nog een 'sjoklaatje' pakken en proberen positief te denken :).

16:31 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Ja na de intense 'medisch behandelde' periode is 't plots allemaal stilgevallen. Maar daarom is 't nog niet allemaal gelijk van te voren he. 'k Denk dat je naast je 'fysieke' herstel ook nog wel wat tijd aan het 'koppeke' zal moeten gunnen, want als de de voorbije maanden nen keer bepeist, 't is toch hels geweest he... Wat de komende maanden, jaren, decennia...(hmm 'k weet dat ge voe records zit te springen, maar eeuwen is 't er toch wat over :-p ) brengen zal , dat zal nog af te wachten zijn en hoewel niemand er zeker van kan zijn dat alles 100% goed loopt, is de vrees en twijfel wellicht nooit helemaal weg he... Enfin, wat komt, komt en dat zien we dan wel weer en nen stap met nen keer he , op naar nen goeien uitslag op 12 april alvast ! En intss moogt ge volop genieten van uw sjoklaatjes en consoorten :-)

Gepost door: veerle | 04-04-11

Zeker positief denken, je zal zien dat alles wel in orde komt.

Gepost door: Luc | 04-04-11

eigenlijk wou ik zowat net hetzelfde zeggen als Veerle. Ik denk dat niemand van ons kan inbeelden wat jij allemaal hebt meegemaakt, maar toch kan ik me wel voorstellen dat wat je nu ervaart inderdaad zo'n soort van "zwart gat"-gevoel moet zijn. Je werd de voorbije maanden ook wel "geleefd" door de behandeling en nu kan je weer stilletjesaan zelf beginnen leven en je eigen ding weer doen! En we hopen allemaal dat dat nog ontelbare jaren mag blijven duren! En ik duim alvast op goeie resultaten de 12e april!

Gepost door: Ruthje | 04-04-11

thats the spirit ! positief blijven denken hé .... was heel leuk u terug te zien afgelopen zaterdag op de ginsteloop ! kheb me goed geamuseerd ....
hopelijk zien we je vlug terug ... moest u nog es bedanken van hans om te supporteren .. doet altijd deugd hé dat
dikke knuffel :-)

Gepost door: Hans Detavernier | 05-04-11

Je hebt ook geen zittend gat hé. Dus ik kan begrijpen dat deze periode ook moeilijk voor je is. P.S. Het is bijna Pasen d.w.z. nog meer sjoklaatjes beschikbaar !!

Gepost door: Wim DE OLIFANT | 05-04-11

Dag Sandra... begrijpelijk dat je na de vele onderzoeken en behandelingen nu wat 'verloren loopt'... Maar als ik lees wat je nu allemaal al doet... Chapeau! Aan dat wandeltempo laat je de maandagavond-wandelaars ver achter je... Nog veel courage, kwaaltjes zullen wel allemaal verdwijnen... Hou je goed!

Gepost door: Frederic Courtens | 07-04-11

De commentaren zijn gesloten.