08-06-11

De grens...

De laatste dagen is het 'van het zotte' geweest: ondraaglijke pijn: lage rugpijn en dan ook nog hoofdpijn erbij. De grens was gisterenavond bereikt: ik kon niet meer en rond 12 uur naar verpleegster geweest met de vraag om iets van pijnstilling te krijgen. Het enige wat ik kreeg was een Dafalgan. En toen ben ik ingestort; je moet weten dat een Dafalgan niets uithaalt tegen deze pijnen en nadat ze me wat kalmeerde heeft ze de dokter van wacht wakker gemaakt. Ik mocht een extra morfinespuit krijgen en dit samen met een slaappil zorgt er toch voor dat ik bijna 4 uur geslapen heb.

Vandaag, woensdag, voor de bestraling zag ik de radiotherapeut en die zag mijn beteuterd en getrokken gezicht. Ik was maandag bij hem langsgeweest en gezegd dat ik wat pijn had. Toen had hij gezegd dat dat waarschijnlijk kwam door zwelling van weefsel door de stralen. Maar ik zei dat het verslechterd was en voor mij niet meer te doen was, trok hij een gezicht en stelde zich wel de vraag of er niet iets anders was. Hij ging met mijn behandelende arts bellen.

Mijn behandelende arts is deze avond langsgeweest en zei dat een NMR voorzien is volgende week dinsdag. Het is al gepland maar als de pijn tegen dan beter is, dan kan dat altijd nog afgelast worden. Verder wordt mijn morfinepleister verdubbeld dus nu naar 50 µg. En deze avond eens een kalmeringspil want op den duur ben ik hier zo gespannen dat slapen inderdaad niet meer lukt. En mocht ik nog pijn hebben deze nacht dan kan er altijd nog een morfinespuitje bijgegeven worden.

Ik was gisterenavond op een punt gekomen dat het mocht stoppen: geen zin meer om te vechten...geen courage meer, doodop, echt ten einde... Ik wilde echt een eind maken aan deze lijdensweg, want dat is het nu echt wel geworden. Nu, na het bezoekje van de behandelende arts waarop gewezen wordt dat mijn rechtervoet en tenen toch al een stuk beter zijn, wat duidt dat de stralen wel zijn werk doen, ga ik nog even door. Maar de grens is dichtbij hoor...

Toe de loe,

Sandra

20:36 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

Commentaren

Hey! Kop op é moat! Zo zijn we je niet gewoon é!

Gepost door: Fré | 08-06-11

niet opgeven ! je gaat er door komen ! We hebben nog een afspraak hier in mol he ! Ik verwacht je hier , zonder uitvluchten he !!

Gepost door: coach mario | 08-06-11

'k kan me niet inbeelden waar je nu doorgaat en het enige waar ik je mee kan helpen zijn woorden van troost en moed. Ik, en ik weet vele van je "virtuele" en echte vrienden, zouden zo graag een deel van je lijden van je overnemen.
Sterkte meid en blijven vechten, geef vooral de moed niet op.

Gepost door: Wim | 08-06-11

Ik wil hier net zoals Wim reageren...met z'n allen zouden we niet liever willen dan de pijn en het lijden in stukjes opdelen en allemaal een deel op ons nemen...Je bent nu al zover geraakt, hebt al zoveel gevochten...niet opgeven, beterschap moet er nu toch eens gaan komen hé, dat kan gewoon niet anders! Nog heel veel sterkte, don't give up!! xxx

Gepost door: Ruthje | 08-06-11

he meiske, zo zwaar dat je 't hebt.. 't is verzekers bijna niet meer te verdragen ... Weet dat we echt keihard voor je duimen en der op alle mogelijke manieren 'willen zijn' voor jou... superveel sterkte gewenst en fingers crossed dat de pijn gauw kantelt ! supersupersuperveel courage gewenst intussen he xxxxxxxxxxxxxx

Gepost door: veerle | 08-06-11

Tjee...Sandra toch. Ik help je hopen dat er snel wat verbetering in je situatie komt.

Gepost door: Tiny | 08-06-11

Hi Sandra, ik vind het verschrikkelijk wat je nu doormaakt, ik denk heel dikwijls aan jou. Je moet doorbijten, zeker niet opgeven, we steunen je allemaal.

Gepost door: Edith | 09-06-11

NIET OPGEVEN !!!!!!!!! je kan nog effe door (zoals we je kennen) het zal beteren ,we duimen en steunen met groot geweld nu ,dikke kus ...ik laat iets horen ergen tussen Parijs en Rotterdam BELOOFD xxx

Gepost door: Katrien | 09-06-11

Hey Sandra, ik vind het echt allemaal verschrikkelijk om dat hier allemaal te lezen. Ik vind het ook ontzettend moeilijk om hierop gepast te kunnen reageren. Maar ik wens je toch het allerbeste. Ik hoop echt dat je de kracht mag terugvinden om te blijven vechten. Je bent een vechtertje maar ook vechtertjes kennen hun moeilijke momenten. Dat moeten we allemaal begrijpen. We blijven je steunen door dik en dun! Heel veel courage hé, Sandra!!!
Groetjes!

Gepost door: Audrey | 09-06-11

Volhouden hé meisje, niet opgeven ! De laatste kilometers tijdens een marathon zijn ook de moeilijkste hé ! Jammer dat dat je vrienden niets meer kunnen doen dan troostende woorden sturen. Ik heb het lastig als ik je verhaal lees, wat moet het dan niet zijn voor jouw. Ooit staan we weer samen aan de start van een loopwedstrijd, zeker weten ! Vele groetjes. Wim & co

Gepost door: Wim DE OLIFANT | 09-06-11

hopelijk kan je een vloek nu en dan op je blogje wel vergeven want GODVERDOEMME (ook dialect mag, hoop 'k!? :-) ) ... opgeven kan NIET, ok?
Ik ben spijtig genoeg ervaringsdeskundige wat betreft kanker en tumoren, maar het feit dat ik hier nu volledig gezond verklaard een berichtje op je blog achter laat moet voor ou voldoende bewijs zijn dat je het kan. Als het tussen je oren goed zit dan mag er nog een heel pak (ge)zwellen; klein krijgen doen je ze niet, ok?
(niks antwoorden, gewoon zachtjes ja knikken is voldoende ... SUCCES!)

Gepost door: geert | 09-06-11

Ondanks de hevige pijn, slaag je er nog in om alles heel netjes neer te schrijven.
Je vindt nog de kracht en de moed om al wat je meemaakt in klare taal aan iedereen mee te delen. Je doet dit zo goed dat iedereen zó met je meevoelt en zelfs een deel van dit lijden zou willen overnemen. En je hebt heel wat supporters die om jou geven. Wij blijven jou allen steunen in dit hele genezingsproces. Die laatste beestjes lijken wel hardnekkig te zijn, maar ook zij zullen verdwijnen.
De behandeling is zwaar maar net omdat jouw gestel het aankan, passen ze die toe.
Alvast heel heel heel veel sterkte!!!
Mary-Ann.

Gepost door: Mary-Ann | 09-06-11

Hallo Sandra,
volhouden hé meiske!! Laat de pijn je niet kleinkrijgen!
Ik hoop en duim dat je snel verlost bent van deze ellende.
Groetjes en heel veel sterkte en moed!
Nancy

Gepost door: nancy | 11-06-11

Hei Sandra, iedere keer als ik ga lopen of mountainbiken denk ik aan jou en aan je strijd. Niet opgeven, hoe onbegrijpelijk lastig het ook is. Ik wil echt nog eens met jou aan de start van de marathon van Torhout staan (cfr je toptijd in de Nacht van Vlaanderen enkele jaren geleden) en dan laat ik me met veel plezier weer op meer dan drie kwartier achter jou lopen!
Groeten, Christophe en Veronique.

Gepost door: christophe | 16-06-11

Dag Sandra,

Zeker de moed niet opgeven, je weet wel dat staat niet in ons woordenboek ( Matco-periode: wij waren degene die niet opgaven), groetjes van gans de familie Raia.

Gepost door: Hilde Delannoy | 17-06-11

Hoi Sandra, blijven volhouden hé. Wij blijven duimen voor je. Veel sterkte

Gepost door: Koen Claus | 17-06-11

Hey'a meisi, hoe gaat het met je?
Volhouden zene...
Ik denk zoals zovelen heel veel aan je,...
Lieve knuffel, Nikki

Gepost door: nikki | 20-06-11

Hey! Ik kan je best geloven dat de pijn soms zo ondraaglijk is dat je zou wensen uit je lijden verlost te worden! Had ik onlangs door een stomme manipulatie van mijn schouder! Dat was zoo vreselijk pijnlijk, dat ik dacht aan mensen die constant zo'n pijnen moeten lijden! Had ik zo de vraag, hoeveel kan een mens aan??? Het is allemaal gemakkelijk om te zeggen, hou moed meisje, maar de werkelijkheid is dat wij allemaal makkellijk praten hebben! Ik hoop dat de dokters naar je willen luisteren en je au serieux nemen als je zegt dat de pijnen niet te harden zijn, zodat ze je kunnen helpen!
Ik wens je superveel moed toe een een begrip van de dokters en de buitenwereld!
groetjes

Gepost door: chrissebie | 23-06-11

De commentaren zijn gesloten.