24-11-11

De strijd is gestreden ...

Intussen zijn er heel wat onderzoeken gebeurd: hersenscan maandag 21/11/2011 waarop niets te zien was.

 

Op dinsdag 22/11/2011 werd een lumbale punctie uitgevoerd om het lumbale vocht/hersenvocht te onderzoeken. Een fysiotherapeut en neuroloog onderzochten me ook maar ze hadden een EMG nodig  om te bepalen waar precies en over welke zenuwen van mijn rechterhand het betrof: zo’n EMG onderzoek had ik indertijd al eens gehad voor mijn been en dit is met naalden en stroom en pijnlijk.

 

Woensdag 23/11/2011 en donderdag 24/11/2011 werd de chemokuur toegediend.

 

Donderdag 24/11/2011 kwamen de doktoren langs met slecht nieuws, heel slecht nieuws. Het slechtste nieuws dat ik kon horen: in het lumbale vocht/hersenvocht waren terug lymfocyten gevonden. Prognose nog te leven: 2 weken. Ze stelden wel voor om via ruggeprik chemo te geven, zwaardere chemo en dit morgen, vrijdag 25/11/2011 en volgende week maandag 28/11/22011, woensdag 30/11/2011 en vrijdag 02/12/2011. Na deze week, zou overgeschakeld worden tot het toedienen van een tweewekelijke ruggeprik met chemo (Depocyte). Als de chemo zijn werk doet en de lymfocyten wat tegenhoudt zou dit mijn leven kunnen verlengen met een paar maanden. De pijnlijke EMG was uiteraard niet meer nodig. Ik vroeg of ik Nieuwjaar 2012 nog zou halen… daar kunnen ze geen garanties opgeven. 

Mijn nieuw doel is 2012 ‘pijnvrij’ halen.

 

Voorlopig moet ik nog tot en met vrijdag 2/12/2011 in het ziekenhuis blijven. Voorlopig is de pijn gebeterd dankzij hoge dosis cortisone. De doktoren beloofden dat ze zoveel mogelijk mijn pijn gingen bestrijden.

 

Wat ik nog wil zeggen: Ik heb een mooi leven achter de rug, te kort weliswaar (maar is het dat niet altijd als je komt te gaan). Ik heb nergens spijt van en kijk dus echt tevreden terug. Ik heb een schat van een man, die mij het laatste jaar enorm gesteund heeft en het zeker niet gemakkelijk had tijdens mijn pijnlijke periodes.

Verder wil ik iedereen (schoonfamilie, familie, vrienden, kennissen, …) bedanken voor de steun (ik noem bewust geen namen, omdat ik zo niemand vergeet). Wel een speciaal dankwoord voor mijn vader, die ondanks de negatieve ervaring met de kanker van mijn moeder, mij toch steeds courage en moed gaf. Hetzelfde geldt voor mijn broer.

 

Ik heb er alles aangedaan om te genezen: ik wou het zo graag … maar helaas wint de aanhouder niet altijd. Ik heb de strijd verloren.

 

Het ga jullie goed, laat jullie niet doen en leef je leven zoals je hetzelf wil leven….

Tenslotte: denk aan mij met een glimlach!!!

 en

‘Nie puppen’

 

Toe de loe,

 

Sandra

 

PS:

- Willen jullie mijn man wat verzorgen als ik er niet meer ben;

- Ik haakte ‘Knuffels voor Oigo’ stortte reeds een bedrag van 542 EURO aan vzw OIGO (www.oigo.be). Binnenkort volgt nog een storting waardoor het totaal op 652 EUR zal komen. Bedankt aan allen voor de steun.

-Op mijn bestellijstje staan nog een aantal bestellingen voor knuffels: ik kan niet garanderen dat deze nog gehaakt zullen worden gezien de korte tijdsspanne die me nog rest….

19:03 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (55) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Sandra
Ik weet niet wat zeggen.....je bent een hele sterke meid waar ik enorm veel bewondering voor heb en zo zal ik jou altijd herrinneren maar laat toe dat ik nu toch enorm aan het wenen ben, ik ben heel blij dat ik jou terug gevonden heb na al die tijd.
Van Anja moet ik jou een heeeeeeele dikke knuffel geven, ze geeft al veel aan jou gedacht .
En Sandra...geef je mama een knuffel van mij.
Een dikke dikke dikke zoen van mij,mijn man en kindjes xxxxxxxxxx
Conny

Gepost door: conny dekeyser | 24-11-11

lieve knuffelsandra,

Ook wij van OIGO kunnen dit niet geloven en niet aanvaarden ! Van de 'knuffels voor oigo' verdien jij de grootste knuffel ! Bedankt omdat je OIGO zo een warm hart toedraagt ! Als we iets kunnen doen, laat je horen ! We zijn er voor jou ! XxX

Gepost door: Annemie | 24-11-11

Hoi Sandra,

we weten nu niet echt goed wat we daarop moeten zeggen.
Je lach en je doorzettingsvermogen zullen we zeker in onze herinneringen bewaren.
En Wouter kan op onze steun rekenen.
Geniet nog samen van de dagen die jullie nog samen kunnen doorbrengen.
En als er iets is we staan voor jullie klaar.
Vanwege, Yves,Isabelle,Sharon en Niels

Gepost door: Yves | 24-11-11

Beste Sandra en Wouter,

woorden schieten tekort nie puppen :) je bent me der eentje
veel sterkte ik reken op dat laatste sprankeltje hoop
geniet van elkaar
dikke kus
Berry

Gepost door: Berry | 24-11-11

Non de tju, wat een verhaal. Ik kwam hier via een tweet van Tiny Raaijmakers, en ik ken je verder niet, maar ik kon hier ook niet weg gaan zonder op z'n minst even m'n bewondering te uiten voor zoveel kracht, relativeringsvermogen en positiviteit.
Mooi te horen dat je een goed leven hebt gehad, ik hoop dat je -hoe raar dat ook klinkt- ook een mooi en goed afscheid zult hebben. Sterkte, Marc van Frunning!

Gepost door: frunning | 24-11-11

Godverdomme. Ik zal je altijd herinneren als bij de triathlon in Izegem. Goedlachts, goed voor een steek onder water.
Niet eerlijk. Ik blijf toch hopen.

Gepost door: Fré | 24-11-11

'k zou zo graag willen zeggen 't is maar een nare droom maar ik vrees dat als ik morgen wakker wordt het de harde realiteit zal zijn. Ik bewonder je sterkte en je karakter en ook al heb ik nooit de kans gehad je te kunnen spreken, het beeld van de goedlachse meid tijdens de marathon in Rijkevorsel zal me altijd bijblijven.
Ik wens je nog vele pijn vrije dagen samen met je man en ik hoop dat je samen toch nog een tijd kan genieten van jullie samen zijn.
Sterkte voor jullie beiden...

Gepost door: Wim | 24-11-11

Om stil van te worden. Ik heb zoveel bewondering hoe je er mee omgaat. Heel veel sterkte. Het is zo oneerlijk.

Gepost door: Rob Viveen | 24-11-11

Sandra, Ik heb het hier al meerdere keren verteld: je verdient het grootste respect dat een mens kan verdienen. Jouw leven zal sowieso veel te kort zijn, maar wees maar zeker dat je ALLE lezers hier een enorme levensles hebt geleerd: de les van doorbijten, van nooit opgeven, en de les van genieten van het leven. Elke volgende keer dat de moed mij in de schoenen zinkt als ik een volgende hindernis in het leven moet nemen, zal ik aan jou denken en hoe jij altijd een zonnestraal zag, zelfs al was de hemel vol wolken. Je bent en blijft een voorbeeld voor mij.

Ik hoop dat jij en Wouter nog mooie en warme herinneringen kunnen maken de komende tijd. Het gaat je goed aan de overkant. We zullen je nooit vergeten!

Gepost door: Sandy | 24-11-11

Hei Sandra, ik hoorde het slechte nieuws van Veronique; onwaarschijnlijk en ik zal het nog niet geloven. We hebben je nog gezien enkele weken geleden aan de Zavelputten. Echt stralend zag je er uit, alhoewel je toen ook zwaar ziek was. Ik blijf dromen dat je er terug zo doorkomt. En als het niet waar is, dan willen we dat beeld altijd blijven zien.
Christophe en Veronique.

Gepost door: christophe | 24-11-11

Aan mijn loopmaatje dat ik heimelijk bewonderde in de VACBL: ik stond met jouw aan de start van je supermarathon in Torhout in 2009, en dat beeld zal ik nooit nooit nooit vergeten, wat er ook gebeurt.
C.

Gepost door: christophe | 24-11-11

Ik heb eindeloos respect hoe jij je ziekte hebt bestreden en gedragen. Jouw blog lezen deed me elke keer beseffen wat echt belangrijk was in het leven. Dank daarvoor. Ik hoop oprecht dat je deze laatste maanden nog kunt genieten van elkaar en van wat je hartje ook beliefd. Sterkte!

Gepost door: Gert | 24-11-11

Da's zeer slecht nieuws Sandra. 't Is niet eerlijk, als er iemand is die het niet verdient om zo zwaar door het noodlot aangepakt te worden, dan ben jij het wel. Veel sterkte en geniet nog zoveel mogelijk van hetgeen nog rest. Ik zal je nooit vergeten lieve Sandra.

Gepost door: herman | 24-11-11

lieve Sandra;

het doet pijn om te moeten vernemen dat de kanker zal winnen...het doet pijn dat je zo jong moet gaan ,het doet pijn omdat wouter jou zal verliezen,het doet pijn dat Roger zen kind moet verliezen,Chris zen zus...
Al die pijn,niks kan het verzachten.
Ik wil je zeggen,je bent een vechtertje,gelijk je mama. Je hebt heel hard gestreden ,meer kon je niet doen.
Pobeer nog heel intens en hopelijk pijnvrij; samen met je geliefden te zijn.
Ik geef je een warme knuffel,een warme knuffel voor een ferme madam xxx
veel liefs,Christa
p.s.:geef onze mama's een dikke zoen xxx

Gepost door: christa | 24-11-11

Sandra,

Ik denk niet dat er veel woorden zijn die dit kunnen verzachten. Ik vind het jammer dat het zo moet aflopen.
Ik vind je een enorm sterke vrouw, vechtend voor haar leven. En zo zal ik je ook altijd herinneren. Al blijf ik hopen op een mirakel, want iemand als jij verdient een mirakel. Je bent een voorbeeld voor iedereen.
Ik hoop dat als ik die marathon van NYC loop, jij daar aan de kant staat om me aan te moedigen. En indien dat niet zo is, dan weet ik voor wie ik hem loop.
Heel veel sterkte!

Nathalie

Gepost door: Nathalie | 25-11-11

Sandratje

Het doet enorm pijn dit te lezen .... we hopen allemaal nog op een wonder ...
als er nog iets is dat dat we kunnen doen ... zeg het dan meisje

probeer nog zo veel mogelijk te genieten samen met uw familie en Wouter ....

een dikke dikke knuffel van ons allen
xxxxxx

Gepost door: Heidi en hansi | 25-11-11

Lieve Sandra,
Ik vind het zo verschrikkelijk erg en moeilijk om te geloven en te aanvaarden.
Je bent zo'n sterke vrouw en zo'n strijder...
Ik heb heel veel bewondering voor de manier waarop je met je ziekte om gegaan bent.
Al woon ik op afstand van jou, door jou verhaal voel ik me toch ergens ook dicht bij jou.
Geniet nog zo veel mogelijk van alle dagen die het leven je te bieden heeft.
Veel sterkte ook aan je lieve man Wouter, je papa en je broer.
Ze zijn echt te bewonderen, net zoal jij trouwens.
Hele, hele dikke knuffel,
Laat de moed niet zkken
xxx

Gepost door: Kristien | 25-11-11

sandra

het leven is niet eerlijk, jij zo een vechter en toch de strijd moeten verliezen dat verdien je niet. Je steunde mij enorm bij mijn ziekte en je was zelf zo ziek, we gingen er zoals je zegt er samen door geen kruipen. De laatste foto van ons tesamen in Marke blijft voor goed aan de muur gangen, ook het bandje dat je mij haf in Kortrijk blijft aan mijn arm, zo blijf je de rest van mijn leven bij mij. Ik zal blijven vechten zoals je mij gisteren gevraagd heeft al heb ik het moeilijk mee. Hele dikke knuffel van ons allemaal. ( Anja-Tonny-Ine-Lisa en je speelvogel Coda ).

Gepost door: anja | 25-11-11

Lieve Sandra, ik vind het verschrikkelijk. Ik wil het ook niet geloven... Woorden schieten mij eerlijk gezegd te kort. Ik heb spijt dat ik niet meer moeite gedaan heb om je te bellen en te schrijven... Dat wou ik je toch laten weten. Veel sterkte voor alles wat nog gaat komen. Ik kan het niet laten, maar heb nog altijd hoop...

Katrien.

Gepost door: Katrien | 25-11-11

Ik reageerde gisteren al even in een opwelling op Facebook en nu het een nachtje heeft kunnen bezinken, blijft mijn gevoel hetzelfde: dit is gewoon klote. Na zo'n harde strijd had het kankerbeest moeten overwonnen zijn, helaas bleek het sterker dan jouw uitzonderlijke vechtkarakter. Wat vind ik dit zo jammer, dit verdien je niet. Ik blijf hopen op ander nieuws, dat het toch maar een nare droom blijkt te zijn, maar helaas moeten we soms de realiteit onder ogen zien hé.
Mijn grootste wens voor jou is dat je de komende weken/maanden zonder pijn nog eventjes volop mag genieten samen met Wouter, dat je in alle sereniteit die laatste momenten mag beleven en dat je daarna in de hemel met je mama samen over al je geliefden mag waken...Een hele dikke knuffel, en het OIGO-draakje zal voor altijd een speciale plaats in ons huisje krijgen...

Gepost door: Ruth | 25-11-11

dat is inderdaad heel slecht nieuws. Ik heb altijd ongelooflijk veel respect gehad voor de manier waarop je tegenover je ziekte stond en eigenlijk altijd geloofd dat je het zeker zou overwinnen, zo'n vechter dat jij bent! ik kan het amper geloven en hoop dat er alsnog een mirakel plaats vindt.

Gepost door: Peter | 25-11-11

Verdomme dit is klote ! je hebt in elk geval nooit oppgegeven . Ik bewonder je doorzetting en je zal altijd bij me in gedachten blijven . Ik wens je toch nog een pijn vrij oudjaar toe ! Je bent een geweldige meid

Gepost door: coach mario | 25-11-11

ik heb jouw blogje gezien via facebook,ik ken je niet,maar ik werd er zo stil van...sprakeloos...
Ik heb beide ouders verloren aan kanker,we blijven hopen dat da beest eens te overwinnen is,maar soms lukt da niet he..
Geniet nog samen met je gezin,familie van de momenten die julie nog kunnen nemen...

sterkte..

Gepost door: sandra | 25-11-11

ik weet niet goed wat ik daar moet op zeggen, maar op onze steun kan je zeker rekenen.

Gepost door: mayko | 25-11-11

Niettegenstaande wij geen FB vrienden zijn volg ik je verhaal op de voet. Gezien ik dapalolid ben ken ik je via via. De moed en kracht die jij hebt zie ik zelden bij iemand anders. Iedere keer opnieuw hou je iedereen op de hoogte van het reilen en zeilen, goed en slecht nieuws, ups en downs. Ik bewonder je enorm en ben dan ook goed verschoten van het nieuws. Sandra, geniet nog met volle teugen van alles en iedereen om je heen. Woorden schieten ons nu wel te kort. We kunnen je alleen nog heel veel sterkte toewensen.

Gepost door: Marleen Vande Ginste | 25-11-11

Dag Sandra, sinds onze kindertijd hebben we elkaar niet meer gesproken. Een paar maanden geleden kreeg ik een berichtje van jou en sinds die tijd ben ik je beginnen volgen op je blog. Ik heb nooit gedacht dat ik dit zou moeten lezen en weet niet goed hoe ik daarmee moet omgaan. Je hebt gestreden en ik hoop dat jou wens in vervulling zal gaan...

Gepost door: Danny Deroo | 25-11-11

Eerst was je één vd rappe atleten waar ik bewonderend naar opkeek. Toen kende ik je 'van ziens', wat later werd het ook als blogger wat contact en een berichtje hier en daar, gemeenschappelijke vrienden, social running en zo. Met smoelboek idem. Beetje zever hier en daar een woordje v steun als der ergens wat zorgen gedeeld werden maar niet echt speciaal contact, gewoon mekaar tgkomen tijdens onze zelfde hobby (en ja : dat raspaardje klapte wel met die slekke zekers ;-) ?... Toen de diagnose plots 'toesloeg' werden de gesprekken al van dag 1 erg intens, op jouw recht toe rechtaan manier , voeten op de grond en met hier en daar nen wink dertss.. Een toetske roze bvb. ;-) Jouw blog vulde je eerlijk en recht vanuit je hart aan, waardoor we allemaal konden meevolgen/leven. Nie puppen en der uit halen wat kan, en ge doet zelf super uw best om dat motto waar te maken, ondanks alles. Supertrots je als vriendin te kennen en 'k wens je alvast een pijnvrij 2012 toe, nog even hier en later bij je mama. 't Ga je goed meiske, dikke knuffel xxx

Gepost door: veerle | 25-11-11

Sandra.....

weet niet goed wat te zeggen, ..
verdorie,.. sandra toch..
Zo'n straffe gelijk gij, allee hoe kan da nu..??
Heel heel heel ongelooflijk veel dikke knuffels, dikke smakkerd
Voor altijd in ons hart, maar dat weet je wel hé
Aaike en Jürgen Merel en Mattijs

Gepost door: Aaike | 25-11-11

Sandra, ik weet niet wat gezegd hierop...zoals zovelen sprakeloos, vol ongeloof en als ik het dan probeer te geloven, is het hopend op een wonder. En we hebben al wonders gezien bij jou, telkens weer verbaas je ons (zoals bij je loop te Kortrijk, amai moest ik echt van opkijken !!! ) , telkens weer krabbelde je door dat oog van de naald, zo kennen we jou en zo zal ik je altijd blijven kennen, het kleine, kranige meisje, met de glimlach en vol moed en zelfvertrouwen, die me zegt : voor alles is er een oplossing, laat ons even denken. Ook nu blijf ik geloven dat er een oplossing is. Maar ik weet ook dat ik realistisch moet zijn, alleen ligt mijn gevoel daar nu nog niet, ik wil dit niet en kan dit niet, net als zovelen, nee kan het niet geloven. Weet dat jullie op mijn steun mogen rekenen.

Gepost door: wendy | 25-11-11

Dikke knuffel meid xxx

Gepost door: Stofke | 26-11-11

Op zo'n nieuws weet je niet goed wat zeggen....dit had ik echt niet verwacht! Je was zo moedig en
zo positief en dat zou toch ook moeten helpen...niet altijd dus! Het is onvoorstelbaar oneerlijk en
niet te geloven! Ik ken jou niet persoonlijk maar ik heb jouw verhaal gevolgd met heel veel bewondering
voor jouw moed en positivisme.
Probeer te genieten van de weken die komen, hopelijk zonder pijn en met veel liefde en vriendschap
romdom jou!!

Gepost door: nancy | 26-11-11

Beste Sandra,

Ik weet niet wat schrijven , je blijft in onze gedachten voor altijd...

Gepost door: Luc | 26-11-11

Beste Sandra,

Hiervoor schieten woorden tekort... Dit is onwezenlijk. Wat is het jammer, bijzonder jammer, dat je strijd tegen je ziekte zo moet eindigen... Gezien je optimisme en wilskracht verdiende je een positieve ommekeer. Deze kwam er niet, en dit is niet eerlijk - maar het noodlot kijkt spijtig genoeg niet naar de personen die het treft... Ik zal je altijd blijven herinneren als een optimistische, sociale, goedlachse, sportieve vrouw (meisje zou ik zelfs durven zeggen). Onze korte gesprekjes op de trein, de fiets of tijdens een wandeling zullen me altijd bijblijven. Ik wens jou, Wouter, je familie en vrienden veel sterkte toe. Je blijft voor altijd in mijn gedachten.

Gepost door: Frederic | 26-11-11

Lieve Sandra,
Ik leerde je kennen als een zonnestraaltje; één brok energie met pretlichtjes in de ogen en altijd een lach klaar! Sinds het begin van je ziekte, ben ik je dag na dag blijven volgen op je blog. Steeds meehopend dat het laatste onderzoek er zou opzitten, dat je eindelijk eens goed nieuws zou krijgen en weer samen met Wouter van elke dag zou kunnen genieten. Je nuchterheid en realiteitszin waarmee je deze blog neergepend hebt, je optimisme, je moed en vechtlust, het maakt je uniek meiske! Maar het mag niet zijn. Woorden schieten te kort, maar ik wens jou en je naasten heel veel sterkte toe en voor jou in het bijzonder een pijnvrij 2012! En als ik het liedje 'Somewhere over the rainbow' hoor, zal ik altijd aan je denken als het zonnestraaltje achter die regenboog! Het ga je goed meiske, dikke knuffel xxx

Gepost door: Stephi | 26-11-11

Lieve Sandra,
heel veel hebben we elkaar niet gesproken, maar telkens als ik je zag viel het me op hoe graag je door het leven ging.
Altijd vriendelijk, lachend, blijgezind, van het leven genietend.
Blijf erin geloven Sandra, blijf vechten, enkel wie niet wil vecht is verloren en je bent een vechter dus...
Keep up the spirit!!!
Guy

Gepost door: Guy Devreker | 26-11-11

Hey Sandra,

Toen er dinsdag een briefje lag dat je terug in het ziekenhuis was dacht ik dit is niet goed. En het is jammer genoeg zo. Ik heb je nog geen jaar geleden leren kennen. Toen ik de eerste keer bij je kwam dacht ik een hoopje ellende aan te treffen (want je was nog niet lang uit het ziekenhuis, werd me verteld) maar ik een trof een gemotiveerde en enthousiaste jonge vrouw aan. Je liet van het eerste moment een diepe indruk op me na.
Ik vond je meteen super en ik was altijd blij als je thuis was en soms aan één stuk door babbelde.
Ik kan het niet geloven, wil het ook niet geloven. Hopend dat mirakels bestaan wens ik jullie veel sterkte. Als ik iets voor jullie kan doen laat het me weten.


Sophie

Gepost door: Sophie | 26-11-11

Beste Sandra,

Het ganse jaar ben je al in mijn gedachten en volg ik je blog. Jammergenoeg ben ik geen computerfreak en lukte het antwoorden steeds niet.
Nu ik je laatste blog las, moet je weten dat ook wij je veel sterkte toewensen in deze moeilijke periode. Je bent een sterke vrouw, blijf vechten en geniet samen
met Wouter van al de mooie momenten die je nu nog kan beleven.
Je bent voor velen een voorbeeld, we zullen vaak aan je strijdlust, positiviteit en kracht denken.

Hilde en Sibylle

Gepost door: Hilde Soens | 26-11-11

Ik volgde uw blog hoe langer hoe minder. Het was precies alsof ik, die kern gezond ben, een grotere trunte was dan jij zelf. Je bleef vechten, bloggen, lachen, wandelen, ... ongeloofelijk. We zullen je blijven herinneren als loopster-blogster. Maar nog meer als een ongelooflijke vechtster.

Gepost door: cremke | 26-11-11

Sandra,
Sprakeloos, de woorden blijven steken, ongeloof ... Na al die maanden van supporteren op afstand, bij elk verslag(je) van jou weer versteld staan van jouw ongelooflijk enthousiasme, doorzetting en ondanks de pijn en tegenslagen jouw positieve vechtlust kan ik dit niet geloven. Dank je wel voor de leuke meidenavonden, maar vooral voor al wat je me het voorbije jaar hebt geleerd: blijf steeds vechten en blijf vooral steeds positief.
Ik wens jou veel sterkte de komende tijd en nog veel tijd om te genieten, samen met Wouter en jouw familie.
Ik blijf aan jou denken en voor je duimen!
Heel veel lieve groeten,
Leen
en ook van Dirk, Hanne, Robbe en Seppe die jou een dikke knuffel overmaken

Gepost door: Leen | 27-11-11

Sandra, ik wou toch een berichtje nalaten niettegenstaande ik eigenlijk niets kan schrijven. We stonden ooit samen aan de start voor de marathon in Torhout, enkele jaren terug. Ik beloof dat ik ooit weer eens aan de start ga staan in Torhout, alleen, maar met jouw in gedachten bij me. Van start tot finish. Het ga je goed.
Wim ( de olifant ) en Maureen

Gepost door: Wim DE OLIFANT | 28-11-11

Sandra, je blog straalt moed en doorzettingsvermogen uit. Het telkens kunnen neerpennen van je verhaal en het delen met iedereen is iets dat aan niet velen gegeven is.
Ook nu je het slechtste nieuws hebt gekregen, slaag je daar in ...HEEL sterk ...

Ik wens je nog vele liefdevolle momenten toe met alle mensen die je dierbaar zijn ...Geniet van deze intense momenten en neem ze mee in je hart...
Ook wij zullen je zeker niet vergeten als goedlachse loopster met tonnen doorzettingsvermogen en een ijzeren wil om je doel te bereiken.

Vele lieve groetjes en knuffels,
Charline en familie

Gepost door: Charline | 28-11-11

Sandra, woorden schieten mij tekort...
Ik denk aan jou en jouw familie....

Gepost door: Claude Croes | 28-11-11

Sandra,
Net zoals velen konden we het laatste jaar je verhaal volgen via je blog. ik hoopte telkens iets positiefs te horen. Dit wad niet altijd zo maar je blijft toch zo positief over alles. Het geeft me dan ook het gevoel dat je moet doordoen ook al gaat het niet zo goed. Het worden moeilijke tijden hopelijk kan je je goed verzorgen en zijn er massa's vrienden en familie waar je steun aan hebt.
Groetjes van Koen, Ann, Heike en Seppe.

Gepost door: koen dendoncker | 28-11-11

ik vind het super om te zien hoe je een hele resem supporters hebt! we lopen met je mee, blijven je toejuichen en schouderklopjes geven. Wat een courage!! In jullie gezellige huisje in de Kasteelstraat mochten we 4 jaar super genieten van wat eerst jullie stekje was. Jullie trouwfeest, gezellige babbels in de Closjard... blijven mooie herinneringen. Ik kan niet vatten welke strijd jullie tot nu toe al gestreden hebben. Je blog is voor mij nog wat minder bekend terrein. Waarschijnlijk uit angst voor minder goed nieuws. Maar ik heb nu al ervaren dat je er veel mensen positief mee inspireert, dat is echt bewonderenswaardig. We zullen je raad opvolgen en als we aan je denken is het inderdaad altijd met de glimlach

merci wouter en sandra!

Gepost door: Tine | 29-11-11

Lieve Sandra,
Ik las je blog zo nu en dan, maar iedere dag dacht ik aan jou. Nu ik laatst je blog las ... amaai ... Ik vind het zo verschrikkelijk en kan het niet geloven en wil het ook niet geloven. Woorden schieten mij tekort.
Heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke periode en veel moed voor alles wat nog gaat komen, voor jou en Wouter.
'k zal je raad opvolgen en als ik aan je denk zal het altijd met de glimlach zijn.
Sandra, 'k ben blij dat ik je ken.
groetjes
Jo

Gepost door: Jo | 29-11-11

lieve sandra,
ik ben fier van u in mijn leven tegengekomen te hebben.nooit zal ik u vergeten.zal nooit
die dag meer vergeten toen we samen de halve van sluis gelopen hebben.jammer dat je
ons gaat verlaten.je zal altijd in ons hart blijven.wat wouter betreft je mag gerust zijn,af en toe
als hij zin heeft kan hij met ons meerijden om een trail te lopen.ga afsluiten meisje met pijn
in mùijn hart.het leven kan toch zo oneerlijk zijn. ooit zullen we mekaar weerzien hierboven!!
YNWA.

gino.

Gepost door: gino | 30-11-11

Sandra,

Nu kijk ik met dubbel genoegen terug op onze wandeling langs de Leie op de grote dag van de Izegemse Triathlon, toen mijn schoenen erg onpraktisch bleken, maar wel esthetisch OK.
Je bent een voorbeeld en leidraad voor velen.
Ik zal nog vaak aan je denken en neem me voor om vanaf nu je motto ook het mijne te maken. Nooit meer puppen!

K

Gepost door: Katrien 2 | 30-11-11

Sandra,

Heb je verhaal - weliswaar veeleer vanop afstand/op PC - gevolgd.
Ook ik bleef ervan overtuigd dat het allemaal nog op zijn pootjes zou terecht komen... Eigenlijk nu nog... Dat 'doe' jij met mensen... hen hoop geven.
Want; het zou niet eerlijk zijn... Jij, die zo dapper, positief en vastberaden blijft strijden, jij, die mensen motiveerde en dit alles relativeerde... Amaai... wat heb ik een respect voor jou en jouw strijd!
Sandra, het ga je goed. En dat meen ik oprecht. Ik wens in de eerste plaats veel sterkte toe aan jou, maar ook aan jouw man, Wouter, en aan iedereen die je graag ziet.
Sarah

Gepost door: Sarah Vandendriessche | 30-11-11

Een 9-tal jaar geleden belden we aan het klein gezellig huisje in de Kasteelstraat en daar stond jij aan de deur. Ik dacht, hé das die lachende zotte doze van de Closjard waar ik al eens mee gezeverd heb... dit kan misschien wel iets worden ... en jawel het waren vier mooie jaren in de kasteelstraat. Na jullie huwelijk hebben we elkaar uit het oog verloren. Op facebook heb ik je verbeten gevecht kunnen volgen. Woorden schieten nu te kort en dekken toch niet de volledig lading ...
Sandra het gaat je goed
We gaan zeker meerdere keren klinken op jou en je glimlach als we in de closjard komen

Gepost door: Bertrand | 30-11-11

Beste Sandra,

Ik heb steeds jouw verhaal gelezen en ik kan het niet geloven dat dit bijna de laatste teksten zouden zijn. De stukjes of stukken zijn nog steeds knap geschreven. De passages met smakelijke recepten zijn wat achterwege gebleven, maar voor de rest heb je nog altijd heel veel moed om die ellende van je af te schrijven. Ja en je hebt al wat meegemaakt! Toch ben ik ervan overtuigd dat nog alles mogelijk is. Zolang ze de behandeling verderzetten, is er hoop.
Het is zoals een tenniswedtrijd. De strijd is pas gestreden als de laatste bal geslagen is. En net zoals ze verbaasd waren dat jouw oog zo verbeterd was, kunnen ze nu evengoed opkijken dat die beesten toch nog kunnen verslagen worden. Al die supporters, en het zijn er heel wat, blijven voor jou duimen. Geef het zeker niet op! Ik weet wel dat dit gemakkelijk te zeggen is als je zelf die zware en helse pijnen niet voelt. In al die berichtjes lees ik nog zoveel aanmoedigingen en er zijn er die zelfs op een mirakel hopen.
Misschien brengt Sinterklaas jou straks iets lekkers... Ik denk niet dat hij jou zal vergeten.
Sandra, ik hoop spoedig weer iets van jou te kunnen vernemen via jouw prachtige leesstukjes.
Van mij krijg je alvast heel heel heel veel moed. ('t is toch ook al iets).
Mary-Ann.

Gepost door: Mary-Ann | 01-12-11

Sandra, liefste wandelgenote. na het lezen van al je blogs is onze bewondering voor jou alleen maar gestegen. Vooral je moed en sterke karakter spreken boekdelen. Wij...zijn er een beetje stil van geworden. Groot respect heb je van ons. Héél veel sterkte ook voor je man! Warme knuffel van Hubert & Lucie

Gepost door: Hubert & Lucie | 01-12-11

Beste Sandra
hopelijk hebben de extra chemo's van vorige week goed resultaat en ben je er niet te misselijk van we duimen voor jou
zodat je nog was quality time hebt met je man en pijnloos het nieuwe jaar haalt.
We denken aan jullie .
Ingrid

Gepost door: Ingrid | 05-12-11

Pffff....even slikken......woorden schieten tekort.....toch is de strijd nog niet gestreden.....blijven vechten....heb ik ook gedaan in mijn strijd tegen leucemie en ondanks dat ook mijn overlevingskansen klein waren loop ik er ook nog. Graag zouden we allemaal de pijn eventjes van je willen overnemen maar helaas..... Weet je nog ....dwars door de kazerne te Vichte...we hebben samen gepraat en nadien heb je tijdens de wedstrijd mij en nog andere lopers een extra push gegeven om de meet te halen. Zo kennen we je : moedig, positief, gedreven,..... mirakels zijn schaars maar laat ons hopen dat er eentje voor u is weggelegd. Ik duim alvast ! Geniet van ieder moment ! Liefs Patricia

Gepost door: patricia (schoonzus van annick en eric) | 07-12-11

Hallo Sandra,

Vol bewondering voor jou volgde ik de afgelopen maanden jouw blog. Bewondering om je eindeloze moed en optimisme! Vol ongeloof lees ik jouw laatste bericht. Ongeloof dat jouw strijdvaardigheid het onderspit zal moeten delven...

Jarenlang kwam je als buurmeisje voor mijn zus en mij babysitten. Het was een wekelijks ritueel terwijl mijn ouders gingen dansen: eerst een stuk flantaart eten en erna plezier maken! Wat hebben we samen wat afgelachen! We verloren elkaar erna jaren uit het oog tot ik tijdens de leffeloop 2010 "cauwels z'n zuster" zag voorbijlopen. Ik wist onmiddellijk dat het om niemand anders kon gaan dan jij! Zo geraakten we terug aan de praat. Mits ik, net zoals jij, die loopmicrobe ook te pakken kreeg, kruisten onze wegen elkaar nog enkele keren bij andere loopmanifestaties.

Ik herinner me dat ik als kind vaak met jouw mama mee mocht gaan wandelen, samen met jullie hond. Jouw mama was ook bijzonder sterk maar moest uiteindelijk ook die vervloekte strijd staken. Waarom mag nu ook jij dit gevecht niet winnen?

Chapeau voor wat je via je blog hebt gedaan. Het doet ons stilstaan bij het geluk dat we elke dag hebben als we gezond zijn. Het doet futuliteiten teniet. Dat jouw strijdvaardigheid een houvast mag zijn voor alle mensen die eveneens tegen deze ziekte aan het vechten zijn!

Sandra, ik wens oprecht dat jouw laatste wens in vervulling mag gaan en dat je 'pijnvrij 2012' mag halen!

Lieve groetjes uit Oeselgem,

Cindy

Gepost door: Cindy Becue | 13-12-11

Lieve Wouter,

Ik vind het chappeau wat je allemaal al gedaan en betekent hebt voor Sandra!
Je was een echte engelbewaarder!
Je weet, als er iets is, je kunt altijd bij ons terecht!

Ik beloof aan Sandra het volgende: ik zal 'nie puppen' speciaal voor haar, ook al is het moeilijk...
één belofte heb ik al gebroken, ik zit te huilen, te huilen van verdriet en van gemis.
Sandra betekende heel veel voor mij, haast een grote zus.
Ik vind het jammer dat ik ze zaterdag of zondag niet meer heb kunnen zien, maar ik heb gelukkig nog kunnen zeggen hoeveel ze voor mij betekent.

Wouter, Sandra blijft voor altijd bij ons, in ons hart en in onze gedachten.

Ik wens je heel veel sterkte toe in deze harde tijd!

Moest er iets zijn, je bent altijd welkom!!

groeten en een knuffel,

Kimberly

Gepost door: Kimberly | 23-12-11

De commentaren zijn gesloten.