06-06-11

Week 2

Vandaag de start van de tweede week. De eerste week is vlot verlopen. Toen ik mijn vorig blogje schreef, had ik nog geen benul van mijn bloedwaarden, helaas zijn deze niet goed: de witte bloedcellen staan laag en waren op het einde van de week nog gezakt. Dat de witte bloedcellen zakken is te verklaren doordat een deel van de stralen ook op het bekken komt... maar de oorzaak van de lage waardes daar hebben ze op heden geen verklaring voor. Ze konden geen oorzaak vinden na onderzoek waardoor ze nu dus afwachten ... En als er nu iets is wat ik haat dan is het wachten en afwachten... Door deze lage witte bloedcellen werd mij terug aangeraden om besmetting zoveel mogelijk te vermijden, dus voorlopig wordt het bezoek terug beperkt. Naast de lage witte bloedcellen is ook mijn leverfunctie terug heel wat slechter geworden, deze was zich lichtjes aan het herstellen maar nu dus een terugval.

Week 1 werd wel afgesloten met minder pijn waardoor ik op vrijdag besliste om de morfine te halveren, helaas op zaterdag begon ik terug wat pijn te krijgen en na een slapeloze nacht (ik lieg, ik heb toch één uurke geslapen) is er beslist om de morfine terug te verhogen. En ik hoop dat ik deze nacht terug wat meer mag slapen want ik ben doodop. Sowieso merk ik dat ik door de stralen meer vermoeid ben dan anders. Naast de vermoeidheid en hoofdpijn heb ik op heden geen andere bijwerkingen.

Dus nu week 2 gestart en toch eens langsgeweest bij de radiotherapeut die me vertelde dat na deze week ik toch een merkbaar verschil zou moeten voelen. De pijn die ik nu heb zou wel te maken kunnen hebben met zwelling van weefsel. Dus ik leef op hoop dat eind deze week mijn voet minder 'voos' aanvoelt en dat ik de pijnstiller (morfine) kan afbouwen.

Dat was het zowat,

Toe de loe,

Sandra

16:00 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

30-05-11

En we zijn vertrokken...

Voila, maandag 30/05/2011, vandaag was de eerste bestraling voorzien om 10u00. Om mogelijke files e.d. te vermijden, toch al om 6u30 vertrokken van thuis. Het was een korte en pijnlijke nacht bij mij; ook veel nagedacht en zitten piekeren over de bestralingen. Maar goed: we kwamen dus om 8u al aan in Antwerpen, nog ruim tijd over om mij in te schrijven en mij in de kamer te installeren.

Om 9u20 vertrok ik naar de afdeling radiotherapie, dat zich op de kelderverdieping bevindt, maar wel in een nieuw gedeelte van het ziekenhuis. Het viel op dat het verplegend personeel iedereen met de voornaam aansprak wanneer ze de patiënten kwamen halen uit de wachtruimte. En is ook wel normaal aangezien bestraling dagelijks gebeurt voor meerdere weken, dan beginnen ze je wel te kennen. Om 10u15' werd ik geroepen: eerst een scan en dan stellen ze de tafel in en dan bestraling. Voor de scan word je gepositioneerd volgens de lijnen die vorige week getekend werden en dan moet je uiteraard stilliggen. Niet evident als je pijn hebt... maar om mezelf te concentreren, heb ik in gedachten een 10km loopke geplaceerd ;) en het ging goed ;). Een klein halfuurke later zat het er al op: de eerste bestraling van de 20. De "beesten" mogen beginnen plooien ... deze week nog 3x een bestraling: dinsdag om 15u50, woensdag om 13u en vrijdag om 13u. In het weekend en op feestdagen (zoals nu donderdag) is er geen bestraling.

Voor het overige mag ik wel bezoek ontvangen, maar best wel eens bellen/mailen op voorhand. De bezoekuren op deze afdeling tijdens de week zijn van 16u-20u. Naast 'jezelf in goede gezondheid, zonder verkoudheid of zieken aan het thuisfront' hoef je enkel je goed humeur mee te brengen (bloemen en planten zijn verboden op de afdeling en ikzelf krijg ook nog steeds strikte voedingsvoorwaarden opgelegd, voor diegene die me zouden willen voederen ;)). Wel eerst op voorhand een seintje.

Toe de loe,

Sandra

12:26 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

25-05-11

Het 'beest' is nog niet getemd...

De uitslag van alle onderzoeken kreeg ik te horen dinsdag 24 mei rond 14u., nl. de bevestiging: lymfooninvasie op zenuw. Behandeling: bestralen en nadien preventief chemotherapie omdat het heel dicht bij het kanaal gelegen is dat in verbinding staat met de hersenen/hersenvocht. Deze preventieve chemotherapie wordt normaal toegediend in het ruggemerg via een ruggeprik. Maar in mijn geval, gezien de 'vogelpik' van vorige week om lumbaal vocht te tappen, kan dit niet via ruggemerg maar zal dit gebeuren via een klepje in schedel. Ik mag er op heden nog niet teveel aan denken... Ik zie er enorm tegenop.

Vandaag woensdag 25 mei moest ik langs bij de radiotherapeut (campus Middelheim) om de locatie af te tekenen en de datum vast te zetten waarop gestart zal worden met de bestraling. Ik werd vriendelijk onthaald en ik kreeg te horen dat ik eigenlijk niet hervallen ben maar dat 'het beest' feitelijk nog niet overwonnen is. De vele chemo die ik reeds kreeg is niet tot deze locatie geraakt en er zal zich daar een celleke bevonden hebben die nu van zich laat horen. Hij stelde voor om minimaal 15 sessies te voorzien en als het kan (lees: als ik niet teveel last heb van bijwerkingen) tot 20 sessies. De stralingen geberen dagelijks uitgezonderd in het weekend, dus 5 dagen op een week. 

Toen zei hij dat het nog wel een week kon duren vooraleer de start van de stralingen zou aanvatten, was dit voor mij de druppel: ik kreeg een huilbui: weeral wachten, telkenmale wachten en dan de kans + schrik dat het zou uitzaaiien ... Hij zei dat er nu geen uitzaaingen zijn en dat in principe dit ook niet direct verwacht wordt. Jamaar, bij mij is niets zoals verwacht: ten eerste: tumor direct in beenmerg is ook niet normaal en een tumor op een zenuw is ook niet normaal. Toen zei hij: ik zal eens kijken of ze je vandaag nog kunnen tussennemen om af te tekenen (aflijnen op lichaam om zo de zone van bestraling te bepalen). Ik dacht dat ik het kreeg: ik zei dat mijn behandelend dokter gezegd had dat het aftekenen vandaag ging gebeuren en vermoedelijk nog eind deze week de stralen zelf. Hij zei dat het feitleijk niet aan haar was om zoeiets te zeggen, dat het normaal gezien een week duurt. Soit, hij ging eens gaan horen bij de dienst en zou zijn best doen. En ja hoor, als ik even wilde wachten dan konden ze vandaag nog aftekenen en eventueel vrijdag al starten met stralen zei hij. Ik was al wat meer op mijn gemak. 

Rond de middag riepen ze me dan om af te tekenen: eerst een scan (voor de verandering heel stil liggen) en dan werden paarse lijnen over mijn lichaam getekend en omdat die lijnen na verloop van tijd verdwijnen hebben ze nog 3 punten getatoe-eerd als referentiepunten. En toen kreeg ik te horen: start maandag 30 mei en ja hoor, terug een paniekaanval, want de radiotherapeut had gezegd dat het eventueel vrijdag al kon. Maar dit kon dus absoluut niet omdat het nog wel wat berekenwerk vraagt om die exacte positie te berekenen. Het is natuurlijk wel belangrijk dat er correct bestraald wordt en zo beperkt mogelijk, zodat zo weinig mogelijk gezond weefsel (darmen) bestraald wordt. Dus ik kan niet anders dan mij erbij neerleggen: maandag 30 mei om 10 uur in UZ A i.p.v. campus Middelheim. Dit was de vlugste datum en ook hebben ze in UZ A een nieuw toestel dat ook nog eens extra darmbesparend werkt. Hoe dat juist in mekaar zit, heb ik niet meer gevraagd, hoe min ik weet wat er allemaal mis kan gaan, hoe min ik pieker. De bijwerkingen zijn vooral darmgerelateerd maar met immodium zou dit binnen de perken moeten blijven, toch de eerste drie weken. Daarnaast werd ook gezegd dat de eerste dagen het wel mogelijk is dat ik meer pijn heb (meer zwelling) maar er wordt verwacht dat na ca. 1 weekje de pijn toch heel wat beter moet zijn.

Intussen slaap ik nog altijd heel weinig, ben ik doodop en heb nagenoeg continue pijn. Overdag is dit nog draaglijk zolang ik maar in beweging blijf. Eens ik lang zit of lig, dan wordt het ondraaglijk. En aangezien slapen liggend gebeurt,...  Dit laat ook mentaal zijn sporen na: de weerbaarheid is een stuk minder en ik zie tegen alles op. Ik heb voor niets nog goesting... Ik heb dus op heden geen courage, ik voel me net een vogel voor de kat. En dan denk ik terug aan mijn moeder die ook 5 jaar aan een stuk de ene chemokuur na de andere te verwerken kreeg alvorens de strijd te verliezen... en dan vrees ik voor mij hetzelfde. Ik ben bang.

Het enige dat kan helpen voor de pijn, zei de dokter, is toch morfine maar hij raadde een hogere dosis aan. 2odus bij thuiskomst een nieuwe volledige pleister gekleefd. En voor het slapengaan nog een extra pijnstiller en als dat niet voldoende is, dan raadt hij de pijnkliniek aan, wat dat ook moge zijn... Intussen zakt mijn gewicht verder; ik eet nochtans evenveel als anders en wil eigenlijk wat aankomen want ik vermoed dat ik wat reserve kan gebruiken. En voor de rest ben ik prikkelbaar en erger mij aan veel dingen... Dus bij deze excuseer ik mij aan iedereen als ik wat scherp uit de hoek kom de komende dagen...

En hopelijk zal na de bestralingen en de preventieve chemo het beest dan wel getemd zijn, want 'this is it'...

Sandra

(en toedeloe is er niet bij vandaag)

15:51 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

21-05-11

Kopke

Gisterenmorgen werd ik om 8u05 vanuit mijn bed wakker gemaakt (na een heel slechte nacht, waarbij ik net in slaap was gevallen) om een scan van de hersenen te laten uitvoeren.

Dinsdagavond hadden ze verplegers een slotje (waar infuus kan aangesloten worden en waar er producten kunnen ingespoten worden) ter hoogte van mijn rechterpols gestoken zodat dit steeds kan gebruikt worden voor toedienen van producten in plaats van iedere keer te prikken. Mijn aders hebben de voorbije maanden heel wat afgezien, in die mate dat aan de linkerarm geen goeie aders meer te prikken zijn. Soit, het 'slotje' werd getest met wat fysiologisch water: deed wat pijn maar het zat nog goed en kon dus gebruikt worden voor de contrastvloeistof.

Rond 8u20 mocht ik mij op de tafel liggen waarbij mijn oren beschermd werden tegen het lawaai. Zo'n NMR (MRI) maakt een hels lawaai. Als extra bescherming had ik ook mijn oordoppen ingestoken. Het zou een half uurke duren en ik moest zo stil mogelijk liggen. Tussenin werd de contrastvloeistof ingespoten. Al bij al ging het nog vlot voorbij en om 8u50 was ik dus vanaf. En dan was het wachten op de uitslag.

De dokter doet meestal zijn ronde rond de middag en ik wist dus dat ik zeker tot de middag geen uitslag ging krijgen. Rond 13u45 kon ik mij niet meer houden en besloot ik op de gang eens rond te neuzen of ik de dokter/assistent niet 'toevallig' tegenkwam ;). En tuurlijk, de gang is zo groot niet en als je steeds heen en terug wandelt.... dus ik zag haar en zei dat ik stress had. 'Ah' zei ze, 'voor de scan ? ', waarop ik positief antwoorde. Ze zei: 'is niet nodig' terwijl ze een andere kamer binnenstapte. Goed, ik was al gerustgesteld. Ik zei nog tegen de verpleegsters: betekent dit dan dat ik ook normaal ben? waarna even gelachen werd ...

Rond 14u kwam ze dan bij mij langs en bevestigde dat niets te zien was op de hersenscan, eveneens waren mijn witte bloedcellen gestegen tot 2800, met dank aan de spuit die ik daags voordien kreeg. En toen vroeg ik: mag ik vanavond dan naar huis als ik zondagavond terugkeer? Waarop ze zei: dat moet ik nog aan de prof of Dokter vragen, daar hebben ze niets van gezegd, je moet vandaag wel nog een spuitje krijgen voor de aanmaak witte bloedcellen maar verder zal er in het weekend niets gebeuren. Ze ging het navragen. Om 16h50 had ik nog niets vernomen en mijn geduld raakte (weeral eens) op en ik besloot om terug eens op de gang te wandelen. Zo kwam ik langs de deur met ruimte voor de doktoren. De deur stond open en ik piepte eens binnen. Ik hoorde onmiddellijk: je mag naar huis maar zondagavond moet je zeker terug zijn want op maandag staat de speciale NMR gepland.

Vooraleer ik naar huis ging, at ik wel nog mijn avondeten op: het waren pannenkoeken en daarvoor wou ik wel een half uurke blijven, intussen werd ook mijn spuit gegeven.

En zo zit ik hier nu, zaterdagmorgen, met slotje in rechterpols met verband errond en na een zalige warme douche, te relaxen in de tuinzetel op het terras. Vandaag zal ik genieten van het zonnetje en van het samenzijn met Wouter.

 

Toe de loe,

Sandra

10:03 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

19-05-11

Vogelpikken

Gisteren was er dus de ruggeprik om lumbaal vocht op te vangen (lumbaal vocht staat in verbinding met hersenvocht) om zo te kijken of er vieze 'beesten' in mijn hersenen zitten. Voordien diende ik mij aan te melden bij de oogarts om te zien of er geen te hoge druk is op je hersenen omdat de hersenen in dat geval kunnen toeklappen bij het nemen van lumbaal vocht. De oogarts deed eerst gewoon een test of ik goed zag: ik kreeg 10/10 voor mijn zicht, met bril natuurlijk. Dit verbaasde me, zei ik, omdat ik bij de controle door externe dienst (arbeidsgeneeskunde) op goeie dagen hoogstens een 8/10 krijg. De oogarts hier zei dat dit komt doordat je in een bak naar beneden moet kijken ... maar dat ik wel degelijk goed zie. Daarna keek hij met fel licht in mijn oog om te kijken naar de oogzenuw. Blijkbaar kon hij zo bepalen of de druk in de hersenen niet te hoog is, op basis van de oogzenuw. Het is in orde zei hij: groen licht voor de ruggeprik. Joepie zei ik met tranen in de ogen... 

Ik wandelde terug naar de D2 waar ik mijn kamerke heb en de neuroloog werd opgeroepen voor de prik. Ze vertelde dat dit net zoals een epidurale prik was; dat ze eerst ging verdoven en dat ik nadien minstens een 3à4 uur moest platliggen. Verder raadde ze aan om cola of koffie te drinken aangezien dit blijkbaar positief werkt bij de aanmaak van hersenvocht. 

En toen begon de 'vogelpik'... Ik moest in de foetushouding zijwaarts op bed liggen met kussen voor me: een stagiaire hield mij wat vast en bood wat steun. Ik moest mijn onderrug zo bol mogelijk houden. De eerste poging mislukte. En ik kreeg al een eerste huilbui, een ontlading van de spanning. Ik vertelde dat ik scoliose had, wat de neurologe ook al opgemerkt had, net in het stuk waar zij moest prikken. Ik was even gekalmeerd en toen volgde poging 2 waarbij ik op de rand van het bed moest zitten. Ook deze tweede poging mislukte en toen kon ik mij niet meer houden: huilbui. Ik kon niet stoppen en begon te hyperventileren: iedereen probeerde mij te kalmeren en de neurologe zei dat ze het binnen een uur opnieuw ging proberen. Ik stelde de domme vraag: is het echt nodig dat lumbaal vocht, waarop de neurologe zei: ja, lumbaal vocht staat in contact met het hersenvocht en hiermee kunnen we kijken of de hersenen aangetast zijn. Daarmee was ik zeker niet gekalmeerd want ik zag niet in waarom het de derde keer ging lukken als het twee vorige keren niet gelukt was en ook als het in mijn hersenen zit, dan wil ik niet meer verdergaan. De prof werd erbij geroepen, ik kreeg een kalmeringpil en ik kreeg een ademhalingskap om mijn ademhaling weer regelmatig te krijgen. Ik vroeg ook of ze me niet konden verdoven om dat lumbaal vocht te nemen: dat deden ze normaal niet omdat het dan moeilijker is om te prikken en temeer dat de afname van lumbaal vocht normaalgezien gemakkellijk gaat. Soit, anderhalf uur later was het zover, intussen was ik kalmer (dankzij kalermingspil) maar ze hadden toch besloten om mij in een 'roesje' te houden. Ik werd aan een monitor gekoppeld en kreeg een prik in de bips. Ik zou daarvan in een roes zijn: dat is niet volledig verdoofd maar is wat afhankelijk van persoon tot persoon. De neurologe had haar collega meegebracht en achteraf hoorde ik van Wouter dat die ook twee keer probeerde: foetushouding en zithouding. Ikzelf weet er slechts flarden meer van. Voor poging nummer vijf hebben ze andere naald genomen en hoera: het was gelukt... Ik voel me net een vogelpik ja ;). 

Nadien zeker vier uur plat gelegen, geslapen (jaja, ik kan het nog) en cola gedronken. In de late namiddag kwam mijn dokter dan langs en deelde mee dat ze niets gevonden hadden in het lumbaal vocht wat op zich toch wel een klein beetje goed nieuws is. Ook heb ik reeds beenmergreserve. Maar chemo via ruggemerg mag ik wel vergeten gezien ze al moeten vogelpikken voor wat vocht, dus indien dit nodig zou zijn, zouden ze dit via mijn schedel rechtstreeks in hersenen doen of zoiets. Ik vertelde haar wel dat indien er tumoren in mijn hersenen zijn, dat ik echt niet verder wil doen om dan nadien als een plant te leven. Stel dat de zenuw door de behandeling zou beschadigen en ik zo verlamd zou geraken, dan zou ik daar nog mee kunnen leven maar dat er iets aan mijn hersenen zou komen, dat is mijn 'zijn' daar kan ik niet mee leven. Maar zover is het nog niet. Eerst wordt er nog een hersenscan genomen, normaal nog deze week en maandag een gedetailleerde scan van de lumbale wervels om die zenuw goed te bekijken. Nadien gaan ze overleggen met een gans team wat ze zullen ondernemen. Het probleem dat ze nu hebben dat ze het type niet kunnen bepalen: ze zien op de PET-scan een felgekleurde activiteit maar ze weten niet tegen wat ze moeten behandelen; ze kunnen op die plaats geen biopsie nemen... en in het beenmerg noch hersenvocht is momenteel niets terug te vinden.

Vannacht heb ik ook in het eerst in bijna 4 weken 6 uur geslapen en dan werd ik nog wakkergemaakt om 5u30 vanmorgen voor een bloedafname. Hieruit blijkt dat mijn witte bloedcellen nog steeds heel laag staan, weliswaar een heel klein beetje gestegen (1500 ipv 1100) en deze avond krijg ik nog een spuit met groeifactor voor de witte bloedcellen.

En hoe zit het met de pijn? Die blijft continu, de morfinepleister helpt niet, er is geen enkele pijnstiller die helpt en dat is enorm frusterend.

Voila dat is het zowat, afwachten dus,

 

Toe de loe,

Sandra 'alias vogelpik'

19:00 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-05-11

Verdomme x 2

Sedert 22 april 2011 heb ik lage rugpijn (ter hoogte van bips): eerst was gesteld dat het wellicht over een ontsteking ging, gezien ik veel wandelde maar één week ontstekingsremmers hielpen niet. Eind april kreeg ik dan uistraling naar mijn kuit en dan werd gedacht aan een hernia. Op 4 mei werd een NMR genomen waarop geen hernia te zien was. En tijdens de controle op 10 mei was mijn bloed m.b.t. witte bloedcellen laag (slechts 1100) waardoor  beslist werd om op maandag 16 mei terug een PET-scan met CT-scan te laten uitvoeren om tumoractiviteit uit te sluiten en een beenmergpunctie. Op 11 april werd een PET-scan genomen waaruit geen activiteit bleek en infeite werd dit nu ook niet verwacht....

Helaas vannamiddag kreeg ik telefoon vanuit het ziekenhuis van Antwerpen: de PET-scan vertoonde één lokatie met verhoogte activiteit en net op de plaats waar ik pijn had. De tumor bevindt zich op een zenuwwortel en dat is uiterst zeldzaam vertelde mijn dokter. Er zijn slechts 100 zo'n gevallen op de wereld. Behandeling van deze locatie is niet evident maar het is behandelbaar zei ze, alleen moeten ze het juiste type weten. De meeste chemotherapie geraakt niet tot op deze plaats: er is wel chemotherapie maar heel zware. En het probleem bij mij is dat ik nog volop in recuperatie ben van mijn stamceltransplantatie en dat ze geen behandeling kunnen uitvoeren als mijn beenmergreserve niet voldoende is. Vervolgens wordt ook gedacht aan radiotherapie maar ook daar is het probleem dat het dichtbij bekkenvleugel is en of ik voldoende beenmergreserve heb...

Deze avond moet ik terug naar het ziekenhuis omdat ze morgenvroeg een punctie willen uitvoeren van het lumbaal vocht. Dit zal via een ruggeprik gebeuren en ik moet nadien platliggen. Vervolgens zal morgen ook al meer gekend zijn ivm beenmergreserve. De dokter vertelde ook dat ik misschiens voorzie dat mijn verblijf meerdere dagen zal duren: eventueel nog bijkomende tests... De dokter zei ook dat voor de pijn die ik voel weinig pijnstillers bestaan. Dat heb ik intussen wel gemerkt: dat er niets hielp/helpt tegen deze pijn.

Hetgeen ik vreesde, is terug waarheid geworden. Ik had van in het begin van de pijn een slecht gevoel erbij. Ik probeerde mij ook te paaien met te denken dat ik mogelijks wat te actief geweest was en dus een overbelasting opgelopen had. Mijn eerste gedachte toen ze zei dat ik geen klassieke herval had maar een uiterst zeldzame herval en ook zo rap: Tjah, er is me al veel keer gezegd dat ik een 'rappe' ben, maar deze keer was ik toch liever van de trage soort geweest... De courage zinkt me in de schoenen maar ik denk niet dat ik een keus heb... ik wil leven!

15:18 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

11-04-11

Uitslag

De uitslag kreeg ik vandaag al: PET-scan toont geen activiteit meer: JUIJ. 

En de rest: de bloedwaarden: hemoglobine 12 (normaal), hemoglobine OK, witte bloedcellen 2900 (nog steeds aan lage kant, maar van die 2900 zijn er wel 2500 'nieuwe' witte en dat is wel goed). Maar mijn leverfunctie is een beetje verstoord: de leverwaardes zijn niet optimaal en dus is beslist om de komende 2 weken één medicament (medicament om longen tegen longonsteking te beschermen en tegen toxoplasmose), waarvan men weet dat dit belastend is voor de lever, stop te zetten en daarna aan lagere dosis in te nemen.  Maar de dokter zei er ook wel bij dat het niet abnormaal is, aangezien de lever reeds heel wat te verduren kreeg. 

Volgende afspraak is binnen 4 weken: dinsdag 10 mei voor de botversterker en bloedcontrole.

 

En wist je dat de kans op een geschikte donor stamceltransplant slechts 1 op 50.000 is. Meer info op http://www.stamceldonor.be/. Mocht ik hervallen dan is mijn enige kans op genezing een donortransplantatie en zo zijn er vele patiënten waarbij hun laatste hoop op genezing een stamceltransplantatie is. Het vinden van een geschikte donor is heel moeilijk omdat hun weefseltype moet overeenstemmen. Er bestaan immers heel veel, tienduizenden, verschillene weefseltypes.

 

 

Red een leven in 3 stappen

Wil je iets levensbelangrijks doen? Registreer je als stamceldonor!

Dat kan in drie eenvoudige stappen:

1. Laat weten dat je bereid bent om stamceldonor te zijn (zie www.stamceldonor.be)

2. Laat bloed afnemen om je weefseltype te bepalen en neem samen met de arts van het donorcentrum een medische vragenlijst door

3. Leef je leven tot er misschien iemand kan worden geholpen met jouw stamcellen

 

 

Toe de loe,

Sandra


 

21:18 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |