09-03-11

Dag 9

Dag 9, vandaag dus, woensdag 9 maart: de bloedresultaten zijn binnen en ik heb GEWONNEN!!! 

Witte bloedcellen staan op 4000 waarvan 2200 nieuwe => door dit hoog gehalte nieuwe ben ik uit ISOLATIE. Dit betekent dat de personen die mijn kamer binnentreden geen mondmasker meer moeten dragen en het betekent ook dat ik in de gang mag rondwandelen.

Het waren de assistenten van de doktoren: ze verschoten er zelf van zeiden ze, van het hoog gehalte nieuwe witte bloedcellen. Hah, het is officieel nu: ik ben een rappe ;p.

Nu nog de bloedplaatjes en hemoglobine die moeten stijgen en dan mag ik naar huis. Als ik geen bijkomende infecties oploop zit de kans er in dat ik in de loop van volgende week naar huis mag. Aja, ik zit voor op schema é. 

Ik ben supercontent!!!

 

toe de loe

 

sandra

15:00 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Dag 8

Dag 8: woendag 8 maart. Op den achtste dag na de transplant zag ik nog eens de tandarts terug. Ik kreeg nog eens een laserbehandeling in de mond en hij zei: het ziet er momenteel goed uit in je mond, deze week zal ik niet meer langskomen maar wel volgende week. Al grappend zei ik: volgende week ben ik hier wel niet meer hoor. Tjah, ik kan maar dromen hé. Mmmmm, zei hij voorzichtig, je zal hier nog wel zijn hoor: ik maak een afspraak op volgende week dinsdag. OK dan zei ik. 

In de vroege voormiddag voelde ik me slapkes: na mijn intussen dagelijks blikje cola beter dit. Intussen had ik ook al vernomen dat ik bloedplaatjes ging krijgen omdat mijn bloedplaatjes terug heel laag staan. Dat had ik ook al gezien aan mijn armen. Daags voordien hadden ze om bloed af te nemen zo'n spanband (elastische band) gebruikt en nu zie je ter hoogte van ellebogen lelijke rode vlekken en rode puntje, correctie kunstige vlekken en puntjes. En die zijn dus te wijten aan het feit dat ik te laag aan bloedplaatjes zat. Die vlekken en rode puntjes zal je nog maanden kunnen zien, werd me verteld. Joehoe ;). Als het dat maar is hé..... Rond de middag heb ik mijn bloedplaatjes gekregen. 

Aja, het middagmaal: kippebout in currysaus met ananays en pasta. Aan de diëtiste heb ik maandag gevraagd om mij niet langer aardappelen te geven maar pasta. Et voila. En voor de eerste keer in een week heb ik gans mijn bord opgegeten. De soep en mijn dessert (frangipanne) heb ik laten staan: ik weet het: er is nog werk aan...

En dan was het afwachten op de doktor en/of assistenten. En plots hoorde ik aan mijn deur een massa stemmen en dan geklop en met 4 man en 1 vrouw traden ze mijn kamer binnen waaronder de Prof. We hebben 1700 witte bloedcellen geteld. Wablieft zei ik en heb tot 3x toe het gevraagd (ik had gegokt op 900).  De onderverdelig (nieuwe en oude) was nog niet gekend en de vermeerdering kan ook door de spuit zijn die ik kreeg vorige week om een aangroei te stimuleren. En aangezien ik nooit onder de 100 witte 'oude' bloedcellen gedaald ben (wat wel heel laag is) kan het natuurlijk zijn dat mijn bestaande oude terug aan het delen zijn. Erg is dit zeker niet, zo heb ik alvast soldaten als ik een infectie opdoe. Eens ik 1000 nieuwe witte bloedcellen heb (als ze dit met zekerheid weten dat het nieuwe zijn afkomstig van de stamcellen) dan wordt mijn isolatie stopgezet. Dit wil dan zeggen dat iedereen weer mag binnenkomen zonder een mondmasker. Voorlopig is het afwachten op de resultaten vandaag (dag 9) maar ik lig voorlopig (dag 9) nog steeds in isolatie.

 

Wat beterft het aanmaken van mijn 'nieuw' bloed is het zo dat het eerst de witte bloedcellen zijn die zich vermeerderen (dat zijn de rapste), daarna zijn het de bloedplaatjes en als laatste ('de traagste dus') zijn het de rode bloedcellen (hemoglobine).

 

Ook werd mij meegdeeld dat niet zeker is dat ik een infectie heb maar dat mijn koorts van maandag kan te wijten zijn geweest aan een zogenaamde 'recuperatiekoorts'. Doordat er zoveel aanmaak van witte bloedcellen gebeurt, zou mijn lichaam dus in overdrive geweest zijn en dus de aanleiding tot die hoge koorts kunnen zijn. Zekerheid hebben ze hier niet over, vandaar dat steeds uit voorzorg gestart werd met zwaardere antibiotica via infuus. Ik nam al antibiotica maar oraal. Verder dient deze nieuwe antibioticakuur 5 dagen te gebeuren: dus t.e.m. vrijdag. Op mijn vraag: zal ik binnekort zeker weten of er een infectie was of niet, aangezien ze toch 2 x bloed genomen hebben, was het antwoord ontwijkend: neen niet zeker, we startten bepaalde kweken op en als die niet erop reageren dan weten we het niet. ....

 

Voor de rest was dag 8 een kalme dag: een dag zonder koortst: joehoe. 

 

Oja, s'avond heb ik pannenkoeken gekregen, vanaf nu iedere avond 2 pannenkoeken (heb ik geregeld met diëtiste) ;). Jiehaa.

 

En nu afwachten op mijn bloedwaarden dag 8. Mijn vader gokt op 3400 witte bloedcellen en ik gok op 4000 witte bloedcellen. Ja, moet het gezegd, dat we positief ingesteld zijn? ;).

 

Toe de loe

sandra

10:06 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-03-11

Vervolg dag 7

Om 13 u kwam de dokter langs met primeurnieuws dat mijn witte bloedcellen van 100 naar 400 gestegen waren, wat volgens hem vroeg was ... en hij was benieuwd wat het op dag 8 (morgen dus) ging geven. Ik had gegokt/gewed op 900.

 

Nog geen uur later kreeg ik koorts en tegen 14u30 had ik 38,8°C en schoten ze in actie: bloedstaal katether, bloedstaal ader, urinestaal. En onmiddellijk een koortswerend middel en de opstart van 4 verschillende breedwerkende antibioticia. Normaal zouden de resulaten van de stalen binnen een dag of 3 gekend moeten zijn en indien nodig zal dan nog bijkomende antibiotica gegegeven worden.

Verdomme, hier had ik niet meer op gerekend.... maar soit, het is niet abnormaal zeggen ze, in isolatie met zo'n lage witte bloedcellen.

Morgen zullen die witte bloedcellen vermoedelijk iets lager liggen, djoeme ik zal mijn weddenschap verliezen....

 

Toe de loe

Sandra

17:15 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Dag 6 - Dag 7

Dag 6: zondag 6 maart werd nog een spannende dag. Na de hometrainsessie (waar ik zwaar afgezien heb: 15' en slechts 5,65 km) was ik nog wat aan het nablazen toen ik al een beetje een kouwelijk gevoel kreeg. Na me verfrist te hebben en mijn payama aangetrokken te hebben, was ik klaar voor een avondje tv (uiteraard afgestemd op één) de Kazakkendraaiers en De Ronde. Toen dacht ik, ik zal mijn temperatuur eens nemen: 37,5°C dat is nog geen paniek maar dat is toch al een verhoging, vooral de laatste dagen was ik niet meer boven de 37°C geraakt. Maar goed een goed kwartier later kwam de verpleegster en ik moest terug mijn temperatuur meten (zei al dat ik daarstraks 37,5°C had). En ja toen was het 37,7°C en dat nadert toch de 38°C. Er zal iets broeien zei ze... en ik moest bellen als hij de 38°C aangaf ...ah neen hé dacht ik, de ganse avond met de poepers gezeten.... om het half uur mijn temperatuur gemeten maar ongelooflijk hij zakte en na De Ronde had ik 37,2°C dus ik kon ietwat met een gerust hart slapen. Om kwart voor twaalf terug wakker: 37°C en om 4u 36,8°C en deze morgen (maandag 7 maart) bij het ontwaken 36,5 °C. Joehoe dus.

 

Dag 7: maandag 7 maart heb ik flink ontbeten. En ook al wat gezeverd met de verplegers van de dienst die mij zogezegd niet verstaan (de 'g' en 'h' enz.) ....enfin. Het feit dat ik nog kan lachen, betekent dat ik me redelijk goed voel. 

 

Nu is er nog een anekdote dat ik wou vertellen: ik heb mijn gsm mee naar hier, dit is mijn werkgsm aangezien ik geen privé-gsm heb. Al mijn vrienden, kennissen, collega's, dokteren,.... etc staan daarin opgeslagen (de niet-collega's met een 8 ervoor zodanig dat de facturatie naar mij gebeurt). Zo weet ik dus als er iemand belt of het iemand is die ik ken of niet. Ken ik het nummer niet, dan is het dus meestal een werkgerelateerde telefoon. Zo ook de vorige weken kreeg ik 3X een telefoon voor het werk. Mijn duim kon ook op de rode knop (afwijzen) duwen maar mijnen duim is een koppige duim en gaat steevast voor de groene knop (accepteren). De telefoons beantwoordde ik of stuurde ze door naar de dienst en pas na het gesprek zei ik dat ik in het ziekenhuis lag (voor stamceltransplantatie), dit deels om te voorkomen dat ze in de nabije toekomst nog eens zouden bellen. Aan de andere kant deed het me wel deugd om toch terug eens een werktelefoon te kunnen beantwoorden: ik voelde me zowaar weer wat nuttig. 

Man man man, wat zal ik blij zijn als ik terug kan werken.....

 

Toe de loe,

Sandra

09:54 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-03-11

dag 5 - dag 6

In een vorig verslag schreef ik dat ik in het weekend bloedplaatsjes ging krijgen, dit is intussen gebeurd op dag 5: zaterdag 5 maart. s' Morgens had ik een bloedneus die niet overging maar voor de rest voelde ik me beter: minder belabberd (nochtans bloedwaarden heel laag), van heropbouw is nog geen sprake maar soit ik voelde me beter. Ik kreeg dus bloedplaatjes en bloedneus stopte. De koorts van de dag van tevoren (37,7°C waar er niets voor ondernomen wordt zolang het beneden de 38,5°C blijft) was ook niet aanwezig op zaterdag. En heb zelf twee keer op de hometrainer gezeten: 1x 3,2 km (10') en 1 x 5 km (13'50"), in vergelijking met één week geleden veel trager, minder kilometers en pijnlijke spieren. Dat mijn spieren aangetast zijn, is me nu wel duidelijk. Maar nadien zal ik daar wel terug aan werken. Mijn eetlust is nog steeds niet ok: het ontbijt lukte me aardig, het middagmaal was een drama en het avondmaal forceerde ik me op 2 droge volkoren boterhammetjes op te eten. Zaterdag heb ik ook cola gedronken: iets wat ik normaal niet drink, smaakt mij nu enorm.

 

Vandaag, zondag 6 maart en dus dag 6 voel ik me precies zoals gisteren. We zijn nu natuurlijk nog maar half elf maar hoop doet leven. Wel heb ik terug al goed ontbeten, dus dat zit er alvast in en ik zie het zonnetje schijnen (zelfs door mijn vuile ramen). Ik denk bij mezelf weeral een dag dichter bij de genezing.

Intussen zit het liedje 'Somewhere over the Rainbow' van Israel "IZ" Kamakawiwo'ole in mijn hoofd, zie link hieronder:

http://www.youtube.com/watch?v=V1bFr2SWP1I

 

Toe de loe

Sandra

10:25 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-03-11

Vervolg dag 2 - dag 3 - .....

Wat de rest van dag 2 betrof was er niet echt beterschap: geen goesting om te eten en totaal geen enerigie. Ik heb de avond nog één pannenkoek in mijn keel gepropt (om toch iets binnen te hebben).

Dag 3, donderdag 3 maart 2011, is gelijkaardig, maag lijkt iets beter maar de darmen zijn er zeker niet beter op geworden. Heb wel redelijk kunnen ontbijten en ook dez middag de helf van mijn bord kunen opeten (pasta met kaas/hamsaus met broccoli). Het dessert: chocoladepudding heb ik laten staan... ja, erg hé, dan kun je al inbeelden dat ik me echt niet goed voel... ;). 

De dokter is net langsgeweest: alles de bloedwaarden zijn aan het zakken: de witte staan nu op 200 en vermoedelijk van t'weekend krijg ik plaatjes toegediend. Alles wordt hier nauwgezet in de gaten gehouden. De volgende bijwerkingen die ze verwachten zijn mondonsteking en slokdarmontsteking.... 

 

Het kan dus ook zijn dat deze update voorlopig de laatste is, totdat ik me terug wat beter voel. Het vergt toch wel wat energie en concentratie om de blog bij te houden. En de energie wil ik nu in andere dingen steken.

 

De groeten, tot later

toe de loe

Sandra

14:41 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-03-11

Dag 1 - Dag 2

Dag 1 na de stamceltransplantatie: maandag 1 maart 2011.

Geen oog dichtgedaan gedurende de nacht (achteraf hoorde ik dat ik wat cortisone had toegediend gekregen) maar ik voelde me super in de voormiddag. Alleen had ik een verminderde eetlust: mijn ontbijt werd met 'lange tanden' naar binnengewerkt. 

In de voormiddag kreeg ik dan plots bezoek van 6 doktoren die me eens naar de allergie wouden kijken: nu denken ze dat het een allergie is op de antibiotica en achteraf hoor ik dat ze de zylaric gaan schrappen, wat dus geen antibiotica is. Maar ik zal me maar niet moeien, ze zullen het weten. De allergie betert wel niet. 

Het middag maal bestond uit ratatouille en gevogelteburger met rijst, dat ik nagenoeg volledig opgegeten heb. De soep: knolseldersoep vond ik niet lekker. Het frangepanneke heb ik in de namiddag opgesmoefeld.

In de namiddag heb ik me dan wat rustig gehouden en zo tegen een uur of 18u begon mijn maag wat raar te doen, het avondeten volgde kort daarna maar werd onaangeroerd teruggegeven (met uitzondering van de chocladepudding die ik wel at). De maag heeft de hele avond embetantig gedaan en zo besloot ik dan ook tegen 20u35 (na de soapserie Thuis) te slapen.

 

Dag 2, vandaag dus, dinsdag 2 maart 2011.

Ik heb redelijk kunnen slapen maar het idee aan eten doet me misselijk worden, ik voel me belabberd: mijn maag en darmen zijn  niet ok. Het ontbijt werd enkel een yoghurtje, de rest heb ik laten liggen. Als nagenoeg de ganse voormiddag in bed gelegen, maar nu even de tijd gemaakt voor het blogje, fcb en email. Normaal komt de assistent van dokter ook nog eens langs vandaag, ik vermoed in de namiddag en hopelijk kunnen ze me dan helpen. Straks is er de middagmaaltijd en ik heb er geen zin in, totaal geen zin. 

 

Dat is het zowat,

Sandra

11:49 Gepost door Wilma | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |